Dag 31: Aankomst thuis

Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen, want als ik wakker word, hoeven we nog maar een goed twee uur te vliegen. Ondertussen zijn de stewardessen alweer bezig met het uitserveren van het ontbijt. Ditmaal krijgen we een omelet met wat fruit en een broodje.

IMG_3530

Als we zijn geland op Frankfurt Airport lopen we vrijwel meteen door naar de gate.

Al moeten we eerst nog door de marechaussee. Er staat een hele rij met mensen, maar daar naast staan wat kiosken om zelf met je paspoort door de poortjes heen te gaan. Daar staat totaal geen rij. Hoezo dan niet? Zijn de kiosken kapot of gesloten dan? Maar nee, ze doen het gewoon. Wij laten onze paspoort scannen en dan staan we ineens aan de andere kant. We snappen er niets van, waarom gaan al die mensen gewoon in de rij staan dan? Kudde gedrag waarschijnlijk? Naja ach, wij doen daar dus niet aan mee 😉

Vervolgens moeten we nu wel door de bagagecheck waar de laptop uit de rugzak moet en de riem af moet. Martijn moet zelfs na de check de trolley vrijwel helemaal leegmaken. Ja, we hebben dan ook zoveel opladers bij ons. Een wirwar van kabels, dat ziet er op een röntgenapparaat natuurlijk niet uit.

Bij de gate internetten we nog wat. Toch handig dat nu ons tegoed van de provider ook gewoon in het buitenland (in Europa althans) erbij zit.

IMG_3536

Rond half 1 beginnen we met boarden en één over één gaan we de lucht in. Op weg naar Nederland. Ondanks dat het maar zo’n klein stukje is, weet de bemanning nog een rondje met lunch eruit te persen.

Een goed vijftig minuten later landen we weer Schiphol. Nu is de vakantie dan toch echt over.

IMG_3551

Als we het vliegtuig uitgestapt zijn, lopen we naar de bagageband. In eerste instantie verbazen we onszelf dat we niet langs de marechaussee hoeven, maar het is natuurlijk het Schengen-gebied, dus open grenzen. We moeten even wachten voordat onze koffers op de band liggen.

IMG_3553

IMG_20170625_082929575

Daarna langs de douane. Ofja, via een andere uitgang waar ook ‘niets aan te geven’staat, zien we geen mannetjes staan. Wel bij de ander. Aangezien we toch wel wat spullen hebben gekocht, nemen we geen risico en lopen we gewoon door de deuren zonder mannetjes. Dan staan we ineens bij aankomsthal 1. Mijn ouders komt ons ophalen, maar ze zijn er nog niet. Als we nog geen minuut later een plekje hebben gevonden om rustig te staan, belt mijn vader. Ze hebben de auto net geparkeerd en komen nu onze kant op gelopen. Dat is mooi.

Een goed vijf minuten later zijn we herenigd met mijn ouders. Veel verhalen van onze avonturen hoeven we ze niet te vertellen. Toch handig, zo’n blog 😉

De statistieken:

Totaal gereden miles: 3685
Totaal gereden kilometers: 5930
Aantal achtbanen gedaan: 29
Aantal nieuwe achtbanen gedaan: 21
Aantal staten doorkruist: 9
Aantal nieuwe staten toegevoegd: 3 (Alabama, Mississippi en Louisiana)
Staten nog te gaan: 5 (Alaska, Hawaii, New Mexico, Michigan, North Dakota)

  IMG_3564

Advertenties
Geplaatst in Blog | 13 reacties

Dag 30: De terugreis

En daar gaat die verrekte wekker weer, om 7 uur wekt hij ons. Gisteravond uiteindelijk pas om half 2 in slaap gevallen, dus dat doet wel pijn ja. Na twee keer snoozen spring ik onder de douche, terwijl Martijn alvast wat spullen in de koffer doet. We zijn blij dat we van de week alles al vrij op orde hebben gebracht in de koffer, maar toch is het de laatste ochtend weer even passen en meten.

Alle troepjes, papiertjes en souvenirs zitten erin. De koffer van Martijn blijkt twee kilo te zwaar te zijn en de mijne een kilo. Oef, wat kunnen we er nog uit halen dan? Uiteindelijk lukt het ons om verschillende zware spullen nog in de trolley of rugzak te stoppen. Beide koffers zijn nu exact gelijk op 23,3 kg. Dat is voldoende.

Vervolgens is het nog maar 08.45 uur, we hebben dus nog ruim een uur voordat we uit de villa weg moeten. Genoeg tijd om weer even verder te gaan met het verslag van gister. We hebben zelfs tijd om de blog ook nog te kunnen posten. Mooi 🙂 Vervolgens bedenk ik me dat de kwalificatie van de Formule 1 Racing aan de gang is. Deze duurt tot 10.00 uur, dus dat komt mooi uit. Maar dan gaat om 09.57 uur de bel. Het blijkt de schoonmaak al te zijn. Jeetje zeg, die zijn wel erg punctueel op tijd. De kwalificatie kunnen we niet meer afkijken (we zagen nog net dat er een rode vlag gegeven is, waardoor de kwalificatie stil is gelegd). Snel de koffers maar in de auto en nemen vluchtig afscheid van het huisje.

Als eerste rijden we naar de Denny’s, want we hebben natuurlijk nog niet ontbeten. Maar jee zeg, wat is het druk! De rij staat tot aan buiten en binnen is er niemand die je verwelkomt om je zo op een lijst te zetten. Nee, dat gaan we niet doen. Omdat we na het ontbijt naar Fun Spot willen rijden (er is sinds gister daar een nieuwe achtbaan geopend en die willen we uiteraard nog even doen voordat we naar huis gaan), besluiten we om alvast die kant op te gaan en dan maar ergens te gaan ontbijten langs de 192.

Onderweg op de I-4 begint het weer langzaam te rijden. Tuurlijk joh, file. En dat om half 11 op zaterdags. Maar er blijkt een ongeluk te zijn gebeurd aan de andere kant (kop-staart-botsing) en op onze helft is daar een ‘kijkersfile’ door ontstaan. Dus echt veel vertraging hebben we niet. Schuin tegenover Fun Spot zit ook een Denny’s. Laten we daar dan maar heen gaan. Uiteindelijk is het daar ook druk, maar het ziet er in ieder geval beter georganiseerd uit. Een minuut of tien is de verwachte wachttijd. We kunnen binnen zitten in de airco, dus vervelend is het niet.

Na een minuut of tien wordt mijn naam omgeroepen en worden we naar ons tafeltje begeleid. We bestellen beide een kop koffie en jus d’orange en verder ga ik voor de Ultimate Omelette en Martijn bestelt een Salted Caramel & Banana Cream Pancake Breakfast. Het duurt alleen lang voordat we het krijgen. Het is gewoon erg druk, blijkbaar.

IMG_3453

IMG_3455

IMG_3458

Dan zien we op de facebook van Fun Spot dat de nieuwe coaster, Mine Blower, pas vanaf 13.00 uur open gaat. We schuiven wat met onze planning, zodat we vanmiddag weer terug zijn bij Fun Spot.

Na het ontbijt rijden we eerst naar Lake Buena Vista Outlets en bezoeken daar Carter’s. Vriendin Marjol vroeg zich af als we toch langs een outlet kwamen, of we dan meteen willen kijken voor een shirt voor haar zoontje. Tuurlijk willen we dat. Tijd genoeg uiteindelijk. Je moet je dag toch ergens mee invullen. Maar helaas, bij Carter’s hebben ze niet de juiste maat. We bezoeken ook nog even snel de GAP Outlet, maar nee, ook geen paars vest hier te bekennen. We zullen toch moeten wachten op een ander seizoen dus, als paars weer ‘in’ is.

Vervolgens rijden we door naar de Walmart. Nog even een laatste ronde door deze heerlijke winkel. Uiteindelijk kopen we zelfs nog een handig tasje voor om je nek waar je paspoort en boardingpass in kan. Nadat we de Walmart volledig afgestruind hebben, is het alweer bijna 13.00 uur. Hop, door naar Fun Spot!

We parkeren de auto en zien dat de achtbaan het nog niet doet. Er zijn nog te veel mensen bezig met de afwerking van de baan. Ohjee, hij gaat dan toch wel open vandaag? Een medewerker vertelt ons dat ze bezig zijn met de laatste dingen en dat hij daarna open zal gaan. Maar hoe laat dit zal zijn, geen idee. Jahee, zet dan niets op je facebook joh! Schept verwachting he 😉 We lopen naar de spelhal, want daar is de airco aan, en bekijken op een afstandje of de achtbaan al open gaat. Na een minuut of twintig zien we dat ze beginnen met testrijden. Dat betekent dat ze bijna open gaan! We kopen twee kaartjes á 9 dollar per persoon. Aan de kassa vertelt de medewerker dat het nog wel een half uurtje kan duren. Naja ach, wachten we daar gewoon op. We hebben nog tijd genoeg.

Net voor de ingang van de achtbaan staat een paar tafels met bankjes. We zijn zo te zien niet de enige die op de opening wacht. Gelukkig staan de bankjes in de schaduw, want goh hee, wat is het weer warm! Gelukkig helpt een ICEE voor wat verkoeling.

IMG_20170624_195622254

De mannetjes onder de baan zijn nog steeds druk bezig. De ene veegt wat aan, terwijl de ander wat beton van de ‘footers’ af zit te schrapen. Het lijkt wel een plantsoenendienst zo. Het enige wat mist is de bladblazer… Ohnee, daar is ‘ie al! Al gebruikt hij hem vooral om het water waarmee net gedweild is weg te blazen. Nou, schiet op, gooi dat ding open!

Dan beginnen ze weer met testritten. Dit keer met de medewerkers erin. Dat moet toch een teken zijn? Langzaamaan begint men van de bankjes af te komen en richting de ingang van de achtbaan te schuifelen. Uiteraard doen wij gezellig mee en belanden zelfs helemaal vooraan in de rij. Maar dit is wel midden in de zon. Oef… We wachten uiteindelijk nog een minuut of tien en dan, ja eindelijk, komt er een medewerker vertellen dat hij open is. Woohoo. We zijn als eerste aan de beurt, dus uiteraard gaan we hem front-seat doen.

IMG_3464

IMG_3468

IMG_3470

IMG_3471

Wat een baan zeg! Die ‘barrel-roll’ na de drop is echt te gek. Verder gaat de baan ook lekker hard. We keuren hem helemaal goed! Maar we vinden hem, voor nu, niet herhalingswaardig aangezien hij 9 dollar kost. Dan blijven we toch ‘Hollanders’ he 😉 Eigenlijk willen we ook nog even naar de Florida Mall. Daar zit namelijk een vestiging van Bose en we roepen al vanaf de heenweg in het vliegtuig: ‘eigenlijk moeten we even langs een bose winkel om onze kussentjes van de QC 15 koptelefoon te laten vervangen’. Deze zijn in de zes jaar dat we deze koptelefoon hebben aardig versleten en laat zwarte pluisjes achter op je gezicht en nek.

De Florida Mall ligt redelijk op dezelfde route als het vliegveld, dus dat is mooi. Na twintig minuten rijden, parkeren we de auto bij JCPenney en bekijken dan waar Bose ergens in het centrum ligt. Hm, dat is nog best een eindje lopen, maar we zetten de pas erin en zijn dan toch redelijk snel al bij Bose. We laten de kussentjes van beide hoofdtelefoons ook meteen vervangen. Het duurt eventjes voordat dit gebeurd is, maar we krijgen er wel weer twee mooie hoofdtelefoons er voor terug.

Op de terugweg naar JCPenney lopen we nog enkele winkels binnen, maar kopen uiteindelijk niets. Tegenover de Florida Mall besluiten we om de tank van de auto helemaal te vullen. We moeten hem immers vol inleveren.

IMG_3475

En dan zijn we toch echt op weg naar het vliegveld. Zo jammer, ik was eigenlijk nog niet klaar met deze vakantie. Beviel ons wel, dat ‘niets moet, alles mag’. Bedoel, het mag dan wel iets te heet zijn naar onze zin, daar hadden we vast nog wel een paar dagen een oplossing voor kunnen vinden.

IMG_3479

Om half 5 arriveren we bij de Car Return van Alamo. We parkeren de auto en een mannetje controleert de auto en geeft ons dan een bonnetje dat het helemaal prima is. We verzamelen alle koffers en daarmee nemen we ook afscheid van deze geweldige auto. Dag Chevy Traverse…

IMG_3496

Als we het vliegveld binnenlopen is het even zoeken waar Lufthansa zit. We worden door de borden begeleid om naar links te lopen, maar dan zien we een bord dat ze verhuisd zijn naar de andere kant, naast Delta. Hop, met onze hele hebben en houwe lopen we naar de andere kant. We moeten even in de rij staan. Iets voor ons staat een ouder koppel met twee poezenmanden en een hond aan de lijn. Ze gaan immigreren naar Duitsland en nemen dus de ‘kids’ ook mee. Erg lief om te zien. In een minuut of tien zijn we aan de beurt en checken onze koffers in. Martijns koffer blijkt 22,9 kilogram te zijn en de mijne 23,1 kilogram. Nou zeg, dat is mooi uitgekiend.

Voordat we door de bagagecheck gaan, besluiten we om nog even ons water (drie flesjes) op te drinken en door de Disney en Universal winkel te lopen.

IMG_3503_cr

Bij de bagagecheck staat een behoorlijke rij, maar als we net twee minuten erin staan, gaat het ineens hard. Blijkbaar is er een nieuwe rij met röntgenapparaten geopend, waardoor we daar aan kunnen sluiten.

Vervolgens horen we een medewerker maar steeds blijven roepen: alles in de tas, niets eruit. Zowel de laptop en vloeibaar spul mag gewoon in de tas blijven. Jassen moeten uit en ook in de tas gestopt worden. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Normaal moet je de laptop uit de tas halen, schoenen uit, riem af en het plastic zakje met vloeibaar spul ook apart. Maar nu niets. Alles gewoon hop in de tas. Het gaat wel een stuk sneller zo. Grappig zeg (edit: later thuis, via google, komen we erachter dat dit een soort Pre-Scan was. Hievoor kun je jezelf aanmelden, maar dat hebben wij dus niet gedaan. Er stond ook niets op onze boardingpass of iets dergelijks. Gewoon geluk gehad, gok ik?)

We hebben nog zo’n anderhalf uur voordat we bij de gate moeten zijn. Geeft ons mooi de tijd om nog een hapje te gaan eten. Er blijkt een Outback Steakhouse op het vliegveld te zijn, dus lopen we daarheen. We bestellen beide een sirloin. Ook hier smaakt het weer voortreffelijk. Het enige wat anders is, is het bestek. Je krijgt hier namelijk plastic bestek. Tja, het blijft toch een vliegveld he.

IMG_3510

IMG_3512

Na het eten lopen we naar de gate. Ik begin alvast aan het verslag. Wel zo handig. Dan zien we dat we een klein half uurtje vertraging hebben. De nieuwe crew staat nog bij de immigration en ook het vliegtuig zelf moet nog opgeruimd worden.

IMG_3518

IMG_3520

Iets na 8-en mogen we boarden en om half 9 zitten we in de lucht. Wij zitten in de rij van de middelste stoelen: 3-4-3. De twee stoelen naast ons is alleen gevuld met een dame. De directe stoel naast me is dus leeg. Heerlijk zeg, die ruimte.

IMG_20170624_201216

Een uur nadat we opgestegen zijn, wordt het eten uitgeserveerd. We mogen kiezen tussen ‘beef or pasta’. Martijn kiest dus voor het vlees en ik de pasta. Ondanks dat het er niet uitziet (vooral Martijns bakje doet denken aan hondenvoer), smaakt het prima. Al was mijn steak van daarnet uiteraard een stuk lekkerder.

IMG_3523

IMG_3525

Na het eten neem ik twee ‘hulp-bij-het-slapen’ pillen van de Walmart. Martijn gaat ondertussen verder met wat films op zijn schermpje op de stoel voor hem. Het lukt me eerst niet echt om de slaap te vatten. Ik weet vooral niet hoe ik moet liggen. Zelfs als ik de armsteun van de stoel naast me omhoog zet en ik dus behoorlijk wat ruimte heb, weet ik geen goede houding aan te nemen. Telkens denk ik ‘ja hebbes’, maar na een paar minuten ligt dat dan ook weer niet lekker.

Gereden miles: 48 (77 km)
Weertype: warm
Aantal stappen: 13.115

Geplaatst in Blog | 7 reacties

Dag 29: Disney Hoppen

Oef, na vier dagen geen wekker, voelt het vanochtend alsof er een baksteen in onze maag zit. Maar we hebben een drukke, laatste, dag voor de boeg, dus uitslapen is geen optie. We kleden ons aan, nemen snel een shake en zitten dan om kwart voor 10 in de auto. Voor de laatste keer richting Disney. Normaal gesproken nemen we de afslagnr 62 naar Disney World, maar de Tom Tom geeft aan om via de tolweg te rijden en daarna via de ‘achterdeur’ naar Disney te rijden. Laten we dat maar eens een keer doen, aangezien nét voor de afslag naar de tolweg weer allerlei rode lampjes opdoemen. 

Als we de tolweg verlaten en het Disney terrein oprijden, merken we dat het aan deze kant veel rustiger is. Echter rijden we toch nog een behoorlijk stuk op het terrein. Geen idee of dat nu tijd bespaard heeft, maar het is wel een leuke ervaring om een keer via de andere kant het terrein op te rijden. 

We parkeren de auto als eerste bij Animal Kingdom. We hebben geluk en mogen helemaal vooraan in de rij parkeren. Hierdoor kun je meteen op het trammetje stappen en hoef je dus niet de gehele rij af te lopen.

AK_TRPLAZARIGHT_20170623_403111666967_cr

We lopen meteen door naar Pandora. De wachttijd blijkt 140 minuten te zijn. Naja, dan moet dat maar. Maar als we de rij in willen, worden we tegen gehouden: ‘de rij begint bij de brug naar Afrika’. Oh, serieus??? En zien inderdaad dat de rij aan de andere kant nog verder loopt. Nee, dat gaan we niet doen. Het is inmiddels weer super warm geworden en dan sta je wellicht een uur buiten in de zon te kijken. Als we nu iets anders gaan doen, wellicht slinkt de wachtrij nog. 

We lopen naar Expeditie Everest. De wachttijd daarvoor is 35 mins, maar we zitten na een minuut of twintig al in het karretje.

Dat vinden we kort genoeg om nogmaals erin te gaan. Via de Disney app kijkt Martijn naar de wachttijd van Avatar en deze blijkt opgelopen te zijn naar 175 minuten. Mijn god zeg! Gaan we zo dan écht langer dan 3 uur wachten voor één attractie? Nee toch hoop ik. 

Na iets langer wachten dan twintig minuten zitten we weer in de achtbaan van Everest. Ditmaal zitten we bijna achterin. Leuk.

AK_EXPEDITIONEVERESTRIDE_20170623_8062246607

Dan snakken we naar koffie. In het Afrika gebied heb je Starbucks, dus lopen we daar heen. We bestellen een cappuccino en meteen iets lekkers erbij. De vorige keer dat we ’s ochtends aan de koffie zaten in Animal Kingdom, kwam ik er achter dat mijn telefoon nog in de auto lag. Maar gelukkig, vandaag heb ik hem wel gewoon bij me! Martijn kijkt wederom in de app voor de wachttijd van Avatar en hij staat weer op 140 minuten. Laten we dan toch maar die kant op lopen, voordat de wachttijd weer om hoog gaat.

Als we weer in Pandora zijn, zien we dat de 140 minuten wachten in ieder geval niet meer tot aan ‘afrika’ staat. Sterker nog, in een minuut of 7 zijn we in het overdekte stuk. Fijn, dat is in ieder geval niet zo warm. Langzaam schuifelen we door de grotten van Pandora en daarna via het onderzoekerscentrum en zijn dan na 75 minuten al aan de beurt. Wat nou 140 minuten… We genieten wederom weer van de prachtige vlucht. Het eerste stuk is ‘oke’, maar nadat we gestopt zijn in de grot (en daar voel je je banshee ook bij je knieën ademen), dan begint er één of ander muziekje te spelen en dat werkt énorm op je emotie. Het lukt me om deze emotie onder controle te houden, maar echt he… Hoe krijgen ze dit gemaakt? What’s next? Hoe kunnen ze dit nog overtreffen? 

Dan lopen we naar de uitgang, want we willen naar het volgende park: Epcot. Met de auto rijden we naar het Transport and Ticket Center en gaan dan met de monorail naar Epcot.

IMG_3415

Bij de ingang zien we een fotomannetje staan. Onze vorige foto van Epcot met de ‘bal’ was met slecht weer gemaakt. Alsof we super overbelicht waren en de bol wegviel in de grijze massa in de lucht. We kijken naar de man, maar hij lijkt met een soort pauze te zijn ofzo. Hij zit wat op zijn mobiel te kijken en als we dan aan hem vragen voor een foto, blijft hij onder het afdakje staan en mogen wij midden in de zon plaatsnemen. Doet hij op zich wel slim ja 🙂 Hij moet het toch wat gemakkelijk voor zichzelf maken. Steeds zelf midden in de zon gaan staan… Maar als wij later de foto’s via de app terug zien, zien we vooral dat we nu juist niet overbelicht zijn, maar in het donker staan. Doordat hij onder het afdakje bleef staan, stonden we te ver voor zijn flits. Dan kun je inflitsen wat je wilt, maar dat werkt dan niet meer. Veel schaduw in onze gezicht. Erg jammer… 

Als we Epcot binnen zijn, lopen we als eerste naar Club Cool. Je kunt daar gratis kleine drankjes tappen en daar snakken we wel even naar: koude drankjes.

IMG_3417

Na een bekertje of drie zijn de magen weer afgekoeld en lopen we naar Test Track. Zo’n 60 minuten voor de normale wachtrij en 0 minuten voor single riders. Maarja, we hebben een fastpass, dus gebruiken we die maar. De rit van Test Track is veranderd ten opzichte van ons laatste bezoek hier. Je mag nu zelfs je eigen auto ontwerpen.

IMG_3430

Heel leuk allemaal, maar tóch vinden we de oude versie leuker. Maarja ach, het systeem van Test Track blijft hetzelfde en op het laatst, als je naar buiten gaat met de auto, probeer je de maximale snelheid te halen… en juist dát is leuk 😀 Armen de lucht in en gaan. Het lijkt wel een warme föhn als je zo buiten racet zeg.

Omdat de rij voor single riders toch niet druk is, al staat er nu ineens 10 minuten wachttijd, gaan we gewoon nog een keer. We wachten inderdaad een minuut of tien en dan mogen we, niet in hetzelfde karretje helaas, instappen.

EPCOT_DPIRIDESYSGMTT_20170623_8062427596

EPCOT_DPIRIDESYSGMTT_20170623_403130666969

We lopen nog wat rond in het park, maar besluiten om richting World Showcase te gaan om daar ergens een hapje te gaan eten. Het is tenslotte rond half 6. Normaal eten we wat later, maar omdat we weer op tijd naar Magic Kingdom willen in verband met het vuurwerk, willen we vandaag op tijd gaan eten. We bekijken de plattegrond van de verschillende landen in World Showcase. Tja, waar hebben we zin in? Martijn komt met het idee om naar Marokko te gaan voor wat lams shoarma. Daar heb ik wel oren naar. Maar omdat ik ook nog een ritje bij Frozen Ever After mee wil pikken, lopen we toch linksom, al ligt Marokko rechtsom dichterbij.

DSC_8878

Als we in Noorwegen aankomen, zien we dat Frozen momenteel een technische storing heeft. We blijven nog even wachten en hopen dat hij open gaat, zodat we vrijwel meteen in kunnen stappen. Maar helaas. Het lijkt erop dat het ook nog wel eventjes kan duren. Goed, dan toch maar eerst eten. We lopen richting Marokko en komen onderweg tot de conclusie dat het vandaag wellicht de heetste dag is (geweest) van onze vakantie. Het heeft ook nog niet geregend vandaag. Best uniek. Het wil ook echt niet afkoelen nog.

Eenmaal bij Marokko bestellen we een Lams kabab platter en uiteraard een (Marokkaans) biertje erbij. Wat blust dat heerlijk af zeg. Het eten smaakt ook prima.

IMG_3450

Dan lopen we weer terug naar Noorwegen en nemen bij Duitsland toch ook weer een biertje. Die van Marokko ging iets te snel op. Als we bij Noorwegen aankomen, zien we dat Frozen het weer doet. Maar tjee zeg, meteen ook weer 90 minuten wachttijd. Naja ach, we hebben een biertje in de hand, de wachtrij is binnen (lees: airco), dus gaan we gewoon in de rij staan. Uit onze ervaring klopt die wachttijd welke ze aangeven toch niet. In eerste instantie lijkt het allemaal wel door te lopen, maar als we bij de laatste etappe zijn, staan we gewoon minstens een kwartier helemaal stil. En dat terwijl de fastpass rij gewoon doorloopt. Het lijkt wel alsof ze de normale rij on-hold hebben gezet en ze eerst de fastpass rij willen weg werken. Maar dat kan helemaal niet, want dat blijft maar aanschuiven. We rekenen uit hoe laat we bij Magic Kingdom willen zijn en hoe lang ongeveer de route duurt… Hm, dat gaat krapjes worden. En zeker nu we ook niet weten hoe lang het nog allemaal gaat duren bij Frozen. Heel jammer, maar we verlaten de rij. Dan maar geen Frozen.

IMG_2294

We lopen snel naar de uitgang, pakken daar de monorail terug naar Transport and Ticket Center, stappen over op de monorail naar Magic Kingdom en zijn dan rond 20.00 uur in het park. Snel door, via de winkeltjes want dat is lekker cool, naar het pleintje voor het kasteel. Het begint al behoorlijk druk te worden en we vinden nog net een mooi plaatsje tegen het hek aan. Martijn haalt ondertussen wat Frozen Limonade voor ons. Graag nóg meer afkoeling voor het lichaam! Het is echt té warm vandaag.

Dan om 21.00 uur, gaan de lichten uit en begint eerst wat videomapping op het kasteel… en dan: poef, het eerste vuurwerk wordt afgestoken. Oh, wat is het weer prachtig. Als het liedje van Moana wordt ingezet krijg ik het zwaar. De liedjes in de film zijn echt geweldig. Nog beter als die van Frozen naar mijn idee en ineens krijg ik het besef dat dit de laatste avond hier is. Dat het waarschijnlijk weer een poos duurt voordat we hier weer zijn. Damn, die komt even hard aan zeg. Getverderrie, ik wil genieten. Nou, hop, weg tranen!

DSC_8900

DSC_8905

DSC_8909

DSC_8940

Na de vuurwerkshow gaan we op zoek naar een ander plekje, aangezien om kwart voor 10 nog een show komt. Geen vuurwerkshow, maar een videomapping show: Ones upon a time. We lopen helemaal naar voren en gaan dan zitten. De meeste om ons heen zitten, dus dat is wel fijn. Als de show begint gaan er een paar jochies voor ons staan omdat ze het graag willen filmen. Ja damn, dan gaan wij ook maar staan. Om ons heen horen we geklaag. Ja sorry, maar vertel het die drie voor ons. Uiteindelijk gaan ze achter ons ook maar staan dus. Terwijl de mensen rechts van ons allemaal blijven zitten. Hm, hadden we toch beter iets naar rechts kunnen zitten dan. Ach ja… We genieten van de show. Ook deze is weer prachtig, maar de vuurwerkshow blijft toch favoriet hoor.

DSC_9033

DSC_9038

DSC_9046

DSC_9055

Na de show lopen we nog wat winkeltjes in. Martijn had een leuk shirt gezien. We blijken niet de enige te zijn die op dit idee komen. We hadden dus beter het shirt al kunnen kopen. Naja ach. Onze verwachting was toch niet dat we vandaag vroeg thuis zouden zijn. Ikzelf ga ook op zoek naar een shirt, maar vind helaas niets. Vroeger had je hier van die shirts met: I <hartje> MK (van Magic Kingdom). Nooit aan gedacht, maar dat zou wel leuk zijn natuurlijk omdat dit ook de afkorting is voor Martijn Kloen 😉 Maar nu vind ik het shirtje dus nergens meer. Jammer.

Dan lopen we richting de uitgang. In eerste instantie lopen we naar de ferry toe. De rij naar de monorail is echt ongelooflijk lang. Op de ferry kunnen behoorlijk wat mensen, dus wellicht dat dit sneller gaat. Maar ook hier staat echt een ongelooflijk lange rij. Toch maar naar de monorail dan? We besluiten alleen niet om de normale, express, monorail te nemen, maar de monorail voor de resorts. Deze komt tenslotte ook langs het Transport and Ticket Center. Hiervoor is de rij beduidend minder. Sterker nog, de eerstvolgende monorailrit kunnen we gewoon mee. Bij de tweede halte moeten we er alweer uit, dus dat gaat wel lekker vlot.

Dan met het trammetje mee naar de parkeerplek. Echter, kunnen we nét niet met het trammetje voor ons mee en zullen dus één rit moeten wachten. Maar jee zeg, wat duurt het lang voordat het volle trammetje er vandoor gaat. Nou, kom op. Gaan met die kar. Hij zit vol, dus waar wachten jullie nog op. Maar het blijft lang stil. Om ons heen horen we allerlei geroezemoes. Blijkbaar is er iets aan de hand? Pas na een minuut of tien krijgt de chauffeur de opdracht om te gaan rijden. Iedereen begint ook te juichen en te applaudisseren. De rij voor het trammetje is inmiddels ook verdrievoudigd. Dan komt ons trammetje voorrijden. Gelukkig rijdt deze wel snel weg nadat we ingestapt zijn.

Eenmaal terug bij de auto nemen we afscheid van Disney… Terug in de villa bedenken we ons dat we al een tijdje onszelf kunnen inchecken bij Lufthansa. Snel de laptop aan en inloggen. In eerste instantie geeft Lufthansa ons stoelen bij het raam en de middelste stoel van drie. Maar wij kunnen onszelf mooi verplaatsen naar twee stoelen in het midden. Zo hoeven we niemand te storen als we naar het toilet willen. Zo, als dat gebeurd is, trek ik snel mijn badkleding nog aan. Het is 11.00 uur, maar ik MOET gewoon nog even het zwembad in. Mijn lichaam snakt naar afkoeling. Ondanks dat de zon alláng onder is, is het water heerlijk lauwig. Ook Martijn neemt nog een duik.

Na een half uur komen we uit het zwembad, kleden ons weer aan en ik begin aan het verslag voor de blog. Echter, nog voordat ik op de helft ben, besluit ik er mee te stoppen. Ik ben gewoon té moe ervoor. Zeker omdat we morgen ook weer vroeg op moeten staan, willen we eigenlijk gewoon gaan slapen. Het is tenslotte al bijna 01.00 uur en de wekker gaat op 07.00 uur. Oef, dat gaat morgen dus gewoon wéér pijn doen!

Gereden miles: 44 (71 km)
Weertype: hot hot hot
Aantal stappen: 20.628

Geplaatst in Blog | 11 reacties

Dag 28: Rustig-aan-dagje

Gisteravond, bij het naar buiten zetten van het ‘oud papier’ en ‘lege flessen’ (deze komen ze deze ochtend langs om te legen), zagen we dat we een bezoeker hadden bij de voordeur. Zo maar ineens zat daar gezellig een kikker een dutje te doen tegen het raam. Je komt hier ook echt van alles tegen he, qua wildlife. Ik vind het echt geweldig.

IMG_3339

Inmiddels zijn we wl gewend aan het heerlijke uitslapen. We zijn pas na 11-en uit bed. Oorspronkelijk stond er op de planning een extra Disney Hopperdag, of zwemmen bij Kelly Park. Maar in beide hebben we vandaag geen zin in. Morgen staat immers een dagje Disney Hoppen op de planning. Oorspronkelijk had ik dus ook twee Disney Hopper dagen gepland, maar we blijken er aan eentje genoeg te hebben. Scheelt ook weer parkeerkosten. Het is voor ons gewoon té warm om door zo’n park te sjouwen. We kennen de parken tenslotte al langer dan vandaag, dus we hoeven ‘niet zo nodig’ meer. Gewoon heerlijk relaxt vakantie vieren, dat is eigenlijk net zo lekker.

We ontbijten met een shake heerlijk buiten en voelen al meteen dat het vandaag ook weer lekker warm wordt. Het zonnetje staat hoog aan de hemel en er zijn maar weinig wolken te bespeuren. Zou het dan vandaag eindelijk een dag worden zónder regen? Dit is toch wel iets voor ons om in de toekomst mee te nemen: vanaf juni is Florida niet zo geschikt voor ons. Echt te warm (hoe moet dat dan zijn in juli en augustus?!) en vooral, vrijwel elke dag eindigt hij met regen. Volgens mij zeiden we in 2007 al dat we niet meer op vakantie naar Orlando moesten gaan in juni, en zie hier… zijn we er toch weer. Maarja, dat was vooral omdat we wat pretparken in Deep South wilden bezoeken welke pas na Memorial Day dagelijks geopend zijn. Dus we ‘moesten’ wel.

Anyway,.. na het ontbijt springen we beide onder een verfrissende douche. Als ik goed en wel aangekleed ben en aan de rand van het zwembad zit, heb ik al meteen spijt dat ik ben gaan douchen. Waarom ben ik niet gewoon eerst een uurtje gaan zwemmen en dán pas douchen? Beetje zonde om nu weer het water in te springen. Goed, dan maar iets anders bedenken. Martijn komt met het plan om naar de International Drive te rijden voor Wonderworks, dat gebouw wat op ondersteboven staat. En dan daarna te gaan eten bij Tilted Kilt. Daar zijn we afgelopen januari ook nog geweest. Dat is een ‘breastorant’ en dat vindt vooral Martijn natuurlijk erg leuk. En ach, je kunt er goed eten, dus ook ik vind het niet vervelend. We vinden een coupon in één van de vele boekjes. Altijd handig.

Mijn voorstel is om eerst nog naar Celebrations te rijden. We zagen daar afgelopen januari een heerlijke ijstent, maar destijds ontdekten we die pas toen we er alweer vandoor gingen. Dus dan maar vandaag in de herkansing. Martijns kleine glimlach veranderd ineens in een lach van oor-tot-oor. Oeh ja, ijs!

Als we in Celebrations zijn, parkeren we de auto vrij dicht in de buurt bij Kilwins. We zien meteen dat het een stuk rustiger is dan afgelopen januari. Zou het toch toch het weer zijn? Het zweet druipt langs onze rug naar beneden. Waarschijnlijk is het nu wel een stuk drukker in Blizzard Beach.

IMG_3341

Als we bij Kilwins binnen lopen, zien we dat ze naast schepijs ook shakes en sundae’s hebben. En in dat laatste hebben wij eigenlijk wel zin in. Martijn gaat voor de Heavenly Hash Sundae en ik neem de Hot Caramel Apple Sundae. We gaan buiten op het terras zitten en genieten heerlijk van het uitzicht. Het geeft een heel rustgevend gevoel zo.

IMG_3345

Dan ineens zie ik bij het andere tafeltje een raar insect lopen. In eerste instantie lijkt het op een sprinkhaan, maar ik zie zijn grote achterpoten niet. Volgens mij is het een soort grote kever.

IMG_3351

Hij klimt via de stoelpoot weer naar beneden en daarna via de tafelpoot weer omhoog. Daar blijft hij een tijdje onderste boven hangen. Vervolgens komt er een gezin aan dat tafeltje zitten, maar zien het hele insect niet. Blij toe, want ik ben anders bang dat de kleine meiden gaan gillen en pa hem wel dood maakt, ofzo. En dat wil ik natuurlijk niet! De enige dieren die ik dood maak zijn muggen! Godsamme zeg, wat hebben we me dit jaar weer te pakken. Vorige week begon het aan mijn linkerarm en nu zit mijn rechterarm helemaal vol bulten. En dat terwijl ik gewoon anti-muggenspul bij me heb om te sprayen over me. Maarja, dan moet je dat wél doen natuurlijk.

Vervolgens leest Martijn wat op het internet wat Wonderworks eigenlijk is. Dit blijkt vooral bedoelt te zijn voor kinderen en we zijn eigenlijk ook wel bang dat het, net als Ripley’s, een touristtrap is. Toch maar niet doen dan? Ook lezen we dat de vestiging van Tilted Kilt aan de International Drive permanent gesloten is. Jeetje, dat is wel jammer zeg. Gelukkig dat we daar afgelopen januari dan nog zijn geweest. Wel zit er een Twin Peaks aan de International Drive. Ook een breastorant. Maar die vinden we te ‘onschuldig’. Net zo als Hooters overigens.

Heeft het dan nog wel nut om naar de International Drive te gaan, als we beide dingen wat we daar gepland hebben niet meer door gaan? We kunnen op zich ook nog wel gaan midgetgolven. Iets wat ik ook nog op mijn ‘ooit te doen in Orlando’ lijstje staat. Maarja, het is wel errug warm. Je fikt gewoon weg joh. Nee, we weten wat beters: terug naar huis en hop het zwembad in!

Wel brengen we nog een bezoekje aan de Publix, want onze drankvoorraad is op. Ofja, er gaat genoeg drank mee naar huis, maar we zijn nog twee avonden hier en de alcoholist in ons snakt weer naar een verfrissend biertje. We halen een sixpack Blue Moon, een fles rosé moscato van Barefoot en twee pakjes frozen cocktail. Deze laatste kennen we nog niet en zijn erg benieuwd wat het is.

IMG_3356

IMG_3373

Eenmaal thuis gaan de cocktails in de vriezer, onze kleding wordt ingeruild voor badkleding en… “ohhhhhhhh” hoor je hem? Die zucht kwam echt vanuit mijn tenen. Ik voel dat mijn hele lijf dankbaar is voor deze beslissing. Wat nou ‘we moeten wel wát doen natuurlijk, op vakantie’. Van wie moet dat? Nee hoor, niets moet, alles mag! We pakken er een biertje bij en genieten heerlijk van het verfrissende water.

19400328_10154667600522546_1212345436291533079_o (1)

Al is het water toch behoorlijk goed opgewarmd afgelopen dagen. Op het begin van onze vakantie hier vonden we het nog maar een koude bedoeling. Of wellicht had dit te maken dat er toen vrijwel geen zon meer was.

Pas na een goed twee uur kleden we ons weer aan en gaan we onze koffers eens herindelen. We hebben natuurlijk behoorlijk wat gekocht afgelopen vakantie en zijn benieuwd of we nu niet over onze maximale gewicht van 23kg per koffer gaan. Het is altijd wel weer een gepuzzel hoor. Qua volume past het allemaal wel. De eerste weegstand is bij Martijn positief. Hij komt uit op zo’n 20 kg. Maar mijn koffer zit al op de 24,5kg. Goed, de twee flessen wijn uit mijn koffer gaan dus over naar die van Martijn. Aangezien we de koelbox weer als handbagage mee willen nemen, kunnen we hier ook nog wat vesten en jassen in doen. Scheelt ook weer gewicht uit de koffer.

Nog niet álles zit er in, maar we gaan er vanuit dat het allemaal wel gaat lukken. We zijn in ieder geval blij dat we nu alvast alles weer ingepakt hebben. Dan maar twee dagen weer leven uit de koffer. Ik had er niet aan moeten denken om dit op zaterdagochtend (uitchecktijd is 10.00 uur) te moeten doen. Meteen ‘s ochtends alweer in de stress. Nee dank u wel.

Rond kwart voor 6 bedenken we waar we zin hebben om te eten. Eigenlijk is dit zo’n beetje onze laatste ‘avondmaal’ in Amerika. Morgenavond zijn we er natuurlijk ook nog, maar dan zijn we Disney Hoppen, dus gegarandeerd dat we ergens in het park wat gaan eten. De planning is om Texas Roadhouse als afscheidsrestaurant te nemen. Maar deze blijkt, ondanks dat ik hem vrij in de buurt vind liggen, toch nog op 23 minuten rijden te zijn. Iets dichterbij zit Applebees. Eigenlijk vinden we dat nét zo’n goed en lekker restaurant.

We nemen beide de Shrimp ‘N Parmesan Sirloin. Alleen Martijn neemt er frietjes bij en ik ga voor de knoflook aardappelpuree. Dit keer zonder alcohol erbij, want die hebben we tenslotte thuis al genoeg. Het eten smaakt echt heerlijk. Die saus joh. Prima keuze voor ‘als afscheid’.

 

IMG_3358

IMG_3363

Als we uitgegeten zijn, tanken we nog even om de hoek de auto weer vol.

IMG_3365

Eenmaal thuis gaan we weer heerlijk buiten zitten. Inmiddels is het gaan schemeren, dus voor zwemmen is het wat laat. We pakken er een biertje bij en als deze op is, gaan we verder met de cocktails. En dat smaakt ‘verrèkes’ goed. Hopelijk wordt het verhaal in de blog wel een beetje volgbaar, zo met al dat alcohol erbij.

IMG_3383

IMG_3391

En na de cocktail gaan we verder met de rosé moscato. Toch wel één van onze favorieten, die van Barefoot. Ondertussen word ik aan mijn linkerzijde steeds in de gaten gehouden door een ienieminnie hagedisje. Steeds komt hij met zijn koppie tussen de gleuf van de deur vandaan. Bij elke beweging van ons, schiet hij met zijn kop weer weg. Hij is even ‘buiten’ geweest, toen er een vliegje op hem af kwam. Hap, zei hij!

IMG_3396

Dit soort hagedisjes zitten hier ook erg veel. We hebben zelfs een huishagedis. Al hebben we hem nog maar twee keer gezien in huis. Heel hoog, in de hoek, zit hij dan. Geen idee waar hij daarna heen gaat. ‘s Ochtends zien we hem in ieder geval niet meer. Toch wel leuk hoor, van die huisdiertjes. Zolang het geen spinnen zijn, vind ik het best.

Morgen, laatste volledige dag hier, staat Disney Hoppen dus op de planning. We hebben inmiddels voor Test Track alweer een Fastpass aangeschaft. Helaas kun je maar voor één park per dag een Fastpass reserveren via de app. Alhoewel, voor Avatar in Animal Kingdom zijn de Fastpassen al weken ‘uitverkocht’.

De planning is om morgen in de ochtend naar Animal Kingdom te gaan voor een laatste keer Avatar Flight. Daarna de auto te parkeren bij Ticket and Transportation Center (waar je hem ook neer moet zetten voor Magic Kingdom) en dan met de monorail naar Epcot te gaan. Dit kan vanaf de Ticket and Transportation Center. Nadat we Test Track (en eventueel nog wat andere attracties) gedaan hebben, daar een hapje te gaan eten. Om vervolgens weer met de monorail terug naar Magic Kingdom te gaan. Daar willen we alleen nog de vuurwerkshow ‘Happily Ever After’ zien ter afscheid van ons Disney avontuur.

Gereden miles: 34 (55 km)
Weertype: warm
Aantal stappen: 2.967

Geplaatst in Blog | 12 reacties

Dag 27: Blizzard Beach en La Nouba

Na wederom een heerlijk ochtendje uitslapen, besluiten we om rond 12 uur maar weer eens erop uit te trekken. Vandaag gaan we Blizzard Beach maar eens onveilig maken. Echt zonnig is het niet, maar wel warm.

IMG_3287

Als we de auto willen parkeren, zien we een vrijwel lege parkeerplaats. Zo zo, zou het rustig zijn in het park? Dat zou eigenlijk best lekker zijn.

IMG_3288

IMG_3293_cr

We lopen het park binnen en gaan op zoek naar een kluisje. We hebben beide thuis al de zwemkleding aangetrokken, dus de kleding gaat ook meteen uit bij het kluisje. Wel zo makkelijk. Met de handdoeken en een koelboxje met wat water gaan we op zoek naar een ligbedje. We zien wel een paar lege bedjes, maar ze liggen steeds midden in de zon. Jaja, inmiddels is hij er!

Uiteindelijk vinden we er twee in de schaduw. We leggen de handdoekjes erop en de koelbox zetten we op een stoeltje welke we tussen de bedjes zetten.

GOPR1163

Dan kijk ik op zij en zie de letters: P, de U en de B staan. PUB? Wat zou dat zijn? Toch niet iets voor ons, wel? 😉 en dat op kruipafstand van onze bedjes. Bah! Dan gaan we, uiteraard, weer op zoek naar een opstapplaats voor de lazy river. Ook in Blizzard Beach hebben ze die. Deze blijkt niet ver van onze bedjes af te zijn. We moeten even wachten voordat we wat lege banden tegenkomen en drijven dan weer heerlijk en relaxt op het water. Wat een zaligheid.

Na een rondje besluiten we om richting het ‘grote’ bad te gaan. Hier is hij wat kleiner als in Typhoon Lagoon en komt er geen grote golf om de drie minuten, maar golft het constant in lichtere mate. Alhoewel, Martijn wordt er toch ook een beetje misselijk van en besluit al snel weer terug naar de kant te gaan. In het ‘grote’ bad heb je ook wat banden liggen waar je heerlijk in kunt zitten, maar door de golven, ga je wel behoorlijk op-en-neer ja. Ik snap Martijn wel. Al heb ik er geen last van. Ik blijf dus nog wel even in het grote bad.

Na een kwartier of wat zwem ik ook weer terug naar de kant. Martijn roept dat het alweer ‘half bier’ is. Half vier? Nee, geen idee hoe laat het is.

We halen uit het kluisje de portemonnee en lopen dan weer terug naar de pub waar we een Sam Adams Summer Ale halen. Drie stappen naar links en we zijn bij ons bedje. Heerlijk even genieten van ons biertje.

GOPR1320

Dan lopen we weer terug om de portemonnee terug te leggen in het kluisje. Ik wil eigenlijk wel wat actie en we besluiten om met de stoeltjeslift naar boven te gaan. Vanaf daar kun je met drie verschillende glijbanen weer naar beneden. Twee hele steile en ééntje waarbij je in een grote band gaat zitten. We kiezen voor deze laatste. De band is groot genoeg voor meerdere personen en wij worden bij twee andere jongens in de band gezet… Wieee, gaan met die banaan!

Daarna gaan we nog maar eens een rondje in de Lazy River. Ofja, anderhalf, want we willen weer uitkomen bij de opstapplaats welke het dichtst bij onze bedjes is: Polar Bear Landing.

Na een ronde stap ik uit de band en ga ik verder op een paar van die noodles, of hoe heten die staven? Je blijft er in ieder geval heerlijk op drijven. Een Fotopass medewerker drijft ook heerlijk op een band. Eigenlijk zou ze aan de kant moeten blijven staan, want zo komt ze natuurlijk maar weinig nieuwe mensen tegen tijdens het drijven. Ze begint ook wat tegen ons te kletsen over haar nagels. Ehm… mevrouw is praatgraag blijkbaar.

WDWRESORTSANDMORE_BBCROSS_20170621_8061518340_cr

Maar eigenlijk vinden we het zonder gekletst wat lekkerder. Gelukkig heeft ze al snel weer wat andere ‘slachtoffers’ gevonden. Niet veel later roept ze naar één van de lifeguards dat ze de armadillo’s gevonden heeft. Oh, zijn die hier ook ja?

Na anderhalve ronde verlaten we de ‘lazy river’. Eigenlijk te zonde om er weer uit te moeten, maar we willen het niet al te laat maken, omdat we vanavond ook nog naar een show van Cirque de Soleil gaan. Dan zien we een paar mensen staren naar de bosjes. Het zijn de armadillo’s! Wat grappig om te zien joh. Die beesten heb ik eigenlijk nog nooit zo in ‘het wild’ gezien. Ze graven wat in de bosjes. Ondanks dat het geen aaibare beesten zijn, vind ik ze echt te schattig voor woorden.

GOPR1419_cr

Ik besluit om nog even snel te gaan zwemmen in het ‘grote’ bad en Martijn gaat alvast op zijn bedje liggen, zodat hij wat kan opdrogen.

Na een minuut of tien kom ik erbij liggen. Inmiddels liggen de bedjes in het zonnetje, wat Martijn wat te heet vindt worden. Er zijn om ons heen inmiddels ook genoeg lege bedjes, dus verhuizen naar twee bedjes uit het zonnetje. Nog even lekker wat luieren en dan gaan we richting het kluisje om onze kleding op te halen.

Als we zijn omgekleed, lopen we weer terug naar de auto. Het is half 6, dus terug naar de villa heeft niet veel nut meer. We rijden dan ook meteen door naar Disney Springs en parkeren de auto om de hoek bij Cirque du Soleil. Alhoewel, in eerste instantie nog redelijk ver weg, maar als we naar ‘de tent’ lopen, zien we nog een plekje dichtbij. Ik ga de auto halen en parkeer hem uiteindelijk dus heerlijk dichtbij. Wel zo fijn voor straks, na de voorstelling.

IMG_3299

Als eerste lopen we naar The World of Disney, waar we een mok van Goofy halen voor een vriendin van me.

IMG_3302

We rekenen hem af en hij wordt meteen goed ingepakt. Iets te goed naar onze zin. De mok wordt wel tien keer ingewikkeld in een soort van kartonpapier. Dit maakt het echt een enorm pakket van. Zo kan hij helemaal niet meer in de tas joh. Eenmaal buiten lopen we dan ook naar een tafeltje om het pakketje iets wat in een normalere formaat te creëren. Dat is beter, zo past hij tenminste ook gewoon nog in m’n tas.

Dan gaan we op zoek naar wat eten en komen uit bij de Ierse pub: Raglan Road . Voor een tafel binnen is er een wachtrij, maar als je besluit buiten te gaan zitten, kun je meteen plaats nemen. Nou, laten we dat maar doen dan. We gaan in het hoekje zitten en bestellen dan beide een Guinness. In mijn beleving vond ik dit niet te zuipen, toen wij ooit in Dublin waren bij de Guinness brouwerij. Maar nu ik ook bier heb leren drinken, wil ik het toch zeker wel proberen. Het is immers een ‘stout’ en dat vind ik erg lekker. Martijn bestelt  Bangers & Booz qua eten en ik ga voor de Fish and Chips.

IMG_3313

IMG_3314

IMG_3315

Het biertje smaakt, zoals verwacht eigenlijk, prima en ook het eten is erg lekker. Helaas begint het dan te druppen. Sommige om ons heen verhuizen naar een tafel met een parasol. Wij blijven in eerste instantie zitten, maar als naast ons ook een tafel vrij komt met een parasol, besluiten we om toch ook maar te verhuizen. En dat blijkt een goede beslissing te zijn. Nog geen twee minuten later barst het los. De zijkant van mijn broek wordt wat nat, maar verder kunnen we droog blijven.

Na het eten, en als de regen gestopt is, lopen we richting de tent van Cirque du Soleil. Je merkt meteen dat het een stuk benauwder is geworden. De grond was natuurlijk behoorlijk warm en door de regen verdampt nu dat regenwater weer. En dat is te voelen. Pfff… Het is nog net wat te vroeg om naar Cirque du Soleil binnen te gaan. We lopen Disney Quest nog even binnen, maar helaas… op onze entreekaarten van Disney zit dit er niet meer bij. Dat wil zeggen, dit hoort er wel bij te zitten, maar omdat ze per 2 juli sluiten, hebben ze het er alvast afgehaald. Mochten we echt nog naar binnen willen, kunnen we dit regelen bij de kassa’s. Maar nee, zo graag hoeven we nou ook weer niet naar binnen. Dan lopen we naar House of Blues, welke naast de tent van Cirque zit en drinken we nog een cocktail. Ik ga voor de Hurricane en Martijn voor de Rum Runner.  Gelukkig dat we kunnen zitten onder het afdakje, want inmiddels is het weer wat gaan druppen.

IMG_3321

IMG_3322

IMG_3325

Na een half uurtje lopen we naar Cirque du Soleil. We hebben deze show, La Nouba, al eens eerder gezien, maar we krijgen bij de bestelling van de Disney Tickets ook twee gratis entreebewijzen voor La Nouba. Naja ach, dan gaan we daar uiteraard ook maar heen he. In onze herinnering is de show fantastisch, dus niet vervelend om er heen te moeten.

We zitten in sectie 203, op rij FF. Vrijwel in het midden. Prachtig uitzicht op het podium. Iets voor 9-en komen er twee clows de zaal in. Even wat vermaak, net voordat het begint. De zaal is overigens niet uitverkocht. Sterker nog, bijna de helft is leeg! Het is niet voor niets dat deze show, La Nouba, er mee stopt. Eind van dit jaar is het gedaan met La Nouba. Zo jammer… Maar wellicht komt er dan weer iets leuks voor terug. Geen idee nog.

We genieten intens van de show. Een combinatie van acrobatiek, humor en prachtige muziek. Geen idee welke act ik eigenlijk de leukste of spannendste vind. De meiden met de diabolo’s? De trapeze act? Of toch die jongens op de BMX? Na de show rijden we weer terug naar de villa. We kijken nog een paar afleveringen van Friends, ik tik ondertussen het verslag en Martijn zoekt wat filmpjes bij elkaar. Het wordt wel erg laat, zo na de voorstelling, maar morgen staat er he-le-maal niets op de planning. We kijken wel wat we gaan doen.

Vrijdag willen we in ieder geval weer naar Disney, dan hoppen we wat door de verschillende parken.

Gereden miles: 37 (60 km)
Weertype: warm
Aantal stappen: 7.214 (exclusief de stappen in het waterpark)

Geplaatst in Blog | 11 reacties

Dag 26: relaxt dagje

Wat is het toch heerlijk om ook uit te mogen slapen op vakantie. We worden zelfs al wakker nog voordat de wekker gaat. Waarschijnlijk zit het ritme van het vroege opstaan er toch in. Dan maar nog wat luieren. Ook niet verkeerd.

Als we rond half 10 zijn opgestaan, kijken we naar buiten. Het is extreem bewolkt. Niet dat het grijs is overigens. Maar echt zwemweer is het niet. We besluiten om er vandaag maar een shopdagje van te maken. Ook niet verkeerd. We hebben tenslotte nog wat spulletjes nodig. Omdat we het vandaag toch lekker rustig aan kunnen doen, besluiten we ook maar om een keer buiten de deur te ontbijten in plaats van lekker snel een shake naar binnen te slurpen.

We rijden naar Perkins welke iets verderop hier in de straat zit. Martijn bestelt de Farmer omelet en ik ga voor de Mediterranean. Deze heb ik afgelopen januari ook al eens gegeten hier bij Perkins (een andere vestiging uiteraard) en die vond ik zo lekker. Dus hij gaat in de herhaling! Echter, toen had ik er hashbrowns bij besteld. Laat ik dat nu maar niet doen. Dan is het nog iets of wat gezond verantwoord.

IMG_3261

IMG_3262

Het smaakt wederom erg lekker en beide borden gaan helemaal leeg. Al heb ik Martijns laatste toast opgegeten, want dat kreeg hij er niet meer bijgepropt. Het is eigenlijk ook wel erg veel zo. Wellicht dat we hierdoor vanmiddag niet hoeven te lunchen.

Dan rijden we naar de Dollar Tree tegenover de Perkins. We willen graag wat bubblewrap voor al onze flessen drank kopen en ook wat afwasmiddel om de glazen in de villa af te kunnen wassen. Tevens kopen we meteen wat haarlak voor mij, aangezien die ook al bijna op is. Dollar Tree doet enorm aan onze Action winkels denken. Dus vinden we het shoppen hier leuk. En alles kost ook nog eens niet veel, namelijk… een dollar! Hoe verrassend.

Daarna lopen we ook nog even naar de PetCo. Ook hier gaan we even op visite naar de adoptiekatten. Twee van de vijf zijn gereserveerd voor een huisje. Ah, fijn. Er zit er ook eentje bij, welke dus nog niet gereserveerd is, welke van een oudere dame af komt. Zij is naar een verzorgingstehuis gegaan en moest daardoor haar kat ter adoptie afgeven. Deze kat kijkt echt zo ontzettend lief naar me. Oh, ik zou je echt zo mee willen nemen… Maar dat gaat dan helaas weer niet. Met iets wat moeite neem ik afscheid. Dag katje!

Vervolgens rijden we iets verder door, naar de Target. Martijn is op zoek naar sneakersokken en de mijne komen van Target, dus vandaar. Maar helaas zien we alleen maar witte, terwijl hij ook wel iets van een kleurtje wil. Of in ieder geval sowieso geen wit. De vrouwensokken in allerlei kleuren, maar voor de mannen… alleen wit. Naja zeg.

We besluiten om meteen maar door te rijden naar Orlando Vineland Premium Outlets. We willen nog wat ondergoed bij Maidenform halen voor mij en wellicht hebben ze bij Skechers wel wat leuke sneakersokken.

IMG_3267

Ik slaag bij Maidenform en ook Martijn slaagt bij Skechers voor een paar leuke grijze sneakersokken. Tweede zijn halve prijs, dus vooruit… Ook voor mij nog wat gekleurde sokken erbij. Daarna lopen we door naar GAP, maar ook hier geen paarse vest helaas. Uiteindelijk hadden we natuurlijk ook gewoon wat hotels aan kunnen schrijven (mailen), maar hiervoor hebben we eigenlijk geen tijd voor vrij gemaakt. Ofja, je denkt eraan op het moment dat je geen internet hebt, dus niets kunt tikken. En als je wél internet hebt, denk je er niet meer aan.

Al hebben we van de hotels welke we aangeschreven hebben voor mijn portemonnee ook niets meer vernomen. Terwijl we zelfs eerst nog gebeld hebben, dus de kans was toch al niet al te groot om mijn paarse vest terug te kunnen krijgen. Wel koopt Martijn een nieuw vest. Ongeveer dezelfde als ik heb gekocht een paar weken terug. Kunnen we samen hetzelfde vest aan, whahaha….

Na GAP rijden we ook nog even door naar The North Face Outlet, maar hier hebben ze voornamelijk ski-outfits. Dus helaas geen afritsbroek voor mij erbij. Thuis toch maar weer eens naar de Perry toe. Want ik ben wel toe aan nieuwe afritsbroeken, eigenlijk.

Omdat we nu toch lekker bezig zijn om allerlei spullen te kopen, bedenken we dat we wellicht ook nog wel even langs één van de vele ‘zut-shops’ kunnen rijden aan de 192. Van de week zagen we daar zulke leuke mokken staan (met zo’n lepeltje erbij. Leuk voor in de winter, als we weer eens warme chocolademelk met slagroom willen drinken). Op de Tom Tom stellen we ‘via alternatieve routes’ een route in welke langs de 192 komt. Uiteindelijk stoppen we bij de ‘zeemeermin-zutshop’ tegenover ons oude hotel uit 2004. Ofja, dat hotel is er helaas niet meer. Maar in 2004 was daar onze allereerste overnachting in Florida (Amerika überhaupt). Dus toch wel even bijzonder om weer hier terug te zijn. We halen meteen wat herinneringen boven: Ohja, daar heb je Ponderosa. Daar gingen we altijd ‘s ochtends heen. Kost geen drol. Ofja, daarnaast… naar Sizzler. En de IHOP tegenover. Wat wisten we toen nog weinig van de ketens die we nu kennen he. Ook geen auto erbij gehuurd, dus afhankelijk van de shuttleservice van het hotel, of van de Lynx bussen. Wat een crime was dat zeg. Nu weten we wel beter.

IMG_3272

Bij de souvenirsshop slagen we voor twee mokken en rijden dan door naar huis. We zijn eigenlijk wel toe aan even de oogjes weer dicht. Dat moet kunnen toch, tijdens de vakantie. Eigenlijk was de planning om nog even het zwembad in te duiken, maar het is bewolkt gebleven en dat zwemt toch niet zo lekker, zo zonder zon.

Als we na een uur weer uit onze coma zijn ontwaakt, ga ik GTST eens bij kijken. Ook niet geheel onbelangrijk natuurlijk. Na een paar afleveringen is het inmiddels alweer 18.00 uur. We pakken de flessen alcohol en mokken nog even in de bubblewrap. Het ziet er nu wel een beetje uit alsof we drugs aan het smokkelen zijn zeg, hahaha… Dan is het tijd voor te eten. We willen de keten ‘Pei Wei’ eens uitproberen. Een soort van chinees, zeg maar. Dichtstbijzijnde restaurant zit langs de 192, net boven Celebration. We rijden weer terug naar de 192 en zien ook meteen een Walgreens. Top. Ik wil nog een extra zonnebril aanschaffen. Ik merk dat ik nu steeds mijn zonnebril óf vergeet uit de auto (thuis), of dat hij in huis ligt, terwijl ik dus al in de auto ben gestapt. Geeft best frustratie als je de trein naar je werk wilt halen en je in de auto erachter komt dat je weer terug naar boven moet om je zonnebril op te halen. Goed, plan is dus: ééntje voor in de auto en ééntje voor overal mee naar toe te nemen. Alleen de Walgreens heeft niet dezelfde meer als ik destijds (een jaar of… drie geleden?) gekocht heb daar. Wellicht toch maar naar een CVS gaan dan.

We rijden het terrein weer af van de Walgreens, maar de Tom Tom geeft geen route meer aan naar Pei Wei. Ja, wat is dat nou? Iets verderop zeg ik hem langs de kant en dan blijkt dat de Pei Wei bij de Walgreens in de buurt zit. Naja zeg. Gewoon niet goed opgelet door ons. We rijden terug naar de Walgreens, maar zien geen Pei Wei. Wel een Five Guys. Oeh ja, daar moeten we eigenlijk ook nog een keer heen. Schijnen ze hele lekkere hamburgers (fast food, dat wel) te hebben. Uiteindelijk zien we de Pei Wei.

IMG_3273

We parkeren de auto, lopen naar binnen en zien dan dat je aan de kassa je bestelling kan doen en dan het eten geserveerd krijgt. Het is eigenlijk een soort veredelde snackbar, maar dan met Chinese gerechten dus. Martijn bestelt Blazing Bangkok Peanut Noodle en ik de Sesame rijst Bowl. We krijgen een beker mee en mogen zelf aan de tap onze frisdrank tappen. Ik heb overigens gewoon water besteld. Ook dit kan ik uit hetzelfde apparaat tappen. Het is een Coca Cola Freestyle apparaat, dus Martijn helemaal happy en maakt van zijn Dr. Pepper een Dr. Pepper Cherry. Helaas geen ‘zero’ variant. Ook bestellen we er een Kung Pao Shrimp sushirol bij. De keuken is open, dus je kunt precies zien wat ze doen. Niet veel later komt ons eten eraan. Het ziet er erg lekker uit en het smaakt ook nog eens lekker. Je kunt hier dus snel, lekker en redelijk gezond eten, als je wilt. Ze werken in ieder geval met verse producten en dat proef je wel.

IMG_3274

IMG_3276

IMG_3281

Als ons eten op is, tappen we nog wat fris en water erbij en nemen dit mee in de auto. Iets verderop zagen we een CVS Pharmacy. Wellicht dat ze daar wel mijn versie van de zonnebril hebben. En ja hoor, die hebben ze. Top. Meteen zien we ook onze Disney Mokken met lepeltje staan, welke we vanmiddag gekocht hebben bij één van de ‘zutshops’. Daar waren ze 10 dollar. Hier bij de CVS zijn ze 8 dollar. Naja zeg! Helemaal niet aan gedacht dat ze dit soort spullen wellicht ook gewoon bij een Walgreens of CVS hebben. En dan ook nog eens goedkoper. Iets wat ‘belazerd’ lopen we naar buiten. Best zonde, bedoel… voor 4 dollar kun je toch best wel weer leuke dingen kopen. Achja, op het bedrag van de gehele vakantie merk je het natuurlijk niet. Maar dat zijn wellicht de gedachte van ‘de Hollander’ die op spelen. Beetje zonde is het wel natuurlijk.

Het plan is om ook nog nog naar een Walmart te gaan. We zoeken op waar deze zit en deze blijkt op de kruising van de 192 en de straat waar onze villa aan ligt te liggen. Naja zeg, daar hebben we dus vanmiddag gewoon langs gereden! We rijden de 192 dus weer af en bij de Walmart kopen we nog onze laatste spulletjes in. En ook hier zien we de mokken voor 8 dollar liggen. Nou ja zeg! Nu alleen nog een Goofy Mok voor een vriendin, welke we morgen bij Disney Springs kopen en dan hebben we alle aankopen compleet. Nog wel getwijfeld om een pot pindakaas mee te nemen.

IMG_3284

Eenmaal terug in de villa, pakken we de laptops erbij en gaan we gezellig buiten zitten. Wat is het lekker zwoel zo. Niets te warm, gewoon lekker. De fles rosé gaat open en genieten zo nog van een heerlijk relaxt avondje.

Gereden miles: 75 (120 km)
Weertype: bewolkt maar warm
Aantal stappen: 11.074

Geplaatst in Blog | 6 reacties

Dag 25: Epcot & Pandora By Night

Omdat onze eerste Fastpass pas om half 12 in gaat, kunnen we heerlijk uitslapen. Nog voor de tijd welke we gepland hadden om te vertrekken, rijden we richting Epcot. Onderweg is het vrij rustig op de weg.

DSC_8727-recht

We parkeren de auto bij Journey en stappen dan het trammetje in welke ons naar de ingang brengt. Maar ehm, meen je dat nou? Het is twee keer knipperen met de ogen en we zijn er al. Dat hadden we natuurlijk ook prima kunnen lopen.

Als eerste lopen we naar de Character Spot, waar we onze Fastpassen voor hebben. Tja, dertig dagen geleden wisten we niet zo goed voor welke attracties we Fastpassen moesten reserveren voor dit park. De toppers zijn Soarin, Test Track en Frozen Ever After. Maar tussen die drie mocht je er maar ééntje kiezen en hebben we voor Frozen gekozen. En toen mochten we er dus nóg twee kiezen en hebben we maar voor de Character Spot en Nemo gekozen. Mission Space is helaas gesloten wegens onderhoud. Maar dat wisten we al (was van te voren aangekondigd).

IMG_3183

We gaan in de rij staan voor Mickey, Minnie en Goofy. Maar wat is die geur toch wat we ruiken? In eerste instantie kunnen we het niet thuis brengen, maar het stinkt enorm. Vervolgens valt het kwartje: poepluiers! In de rij staan enorm veel kleine kinderen. Gegarandeerd dat er eentje, of wellicht wel meerdere, met een luiertje vol zit. Na een minuut of tien zijn we aan de beurt en mogen we als eerste met Mickey op de foto. Ik krijg een knuffel van hem en Martijn krijgt een handdruk. Daarna mogen we ook nog met Goofy en Minnie op de foto.

EPCOT_CHRCON1_20170619_403014902137_cr

EPCOT_CHRCON2_20170619_403014981446_cr

EPCOT_CHRCON3_20170619_403014993145_cr

Collage_Fotor_char

Vervolgens gaan we naar de buren: Starbucks. Eerst even een kop koffie. Gelukkig vinden we ook nog een plekje buiten, zodat we even goed kunnen bekijken op de plattegrond wat de planning van aanpak is. Onze tweede fastpass voor Nemo is pas om half 2, dus we hebben nog even. Nadat we onze cappuccino op hebben gedronken, lopen we naar Club Cool. Hier kun je verschillende drankjes uit de hele wereld, gesponsord door Coca Cola, proeven. We proberen ze allemaal en mijn favoriet is toch wel die uit Peru. En met de Fanta Ananas uit Griekenland als goede tweede. En Beverly vind ik de meest afgrijslijkste smaak die erbij zit, terwijl Martijn deze juist erg lekker vind. Beverly smaakt eigenlijk hetzelfde als Tonic en dat lust ik ook niet en Martijn wel. Dus dat verklaart het wel.

IMG_3185

Dan lopen we naar Nemo. Onze Fastpass is inmiddels ingegaan. Oorspronkelijke wachttijd is een minuut of twintig, maar ach joh. We hebben die Fastpassen nou eenmaal. Maar als we binnen zijn, zien we dat de normale rij er eigenlijk ook niet is. Het systeem is hier natuurlijk vrij doorlopend. Een soort ‘carnavalfestival systeem’, dus dat loopt wel door ja.

DSC_8737

Als we uit de attractie komen en naar  buiten willen lopen, zien we dat het inmiddels enorm aan het regenen is. Gelukkig kunnen we nog wat in het gebouw rondlopen. Vanaf boven heb je een mooi uitzicht op het aquarium. Na een kwartier of wat lopen we toch maar naar buiten, aangezien de stortbui veranderd is in een paar druppels.

We lopen naar het gebouw er naast, naar The Land. In dit gebouw zijn ook allerlei attracties te vinden. Als eerste doen we Soarin’.

DSC_8745

Je zweeft als het ware over verschillende plekken over de verschillende landen, zoals de Chinese Muur, de Eiffeltoren en de Taj Mahal. Het is echt prachtig. Al hebben we de prachtige beelden van Avatar nog in onze geheugen en die is toch wel nét wat beter ja. Na Soarin’ gaan we met een bootje door ‘Living with the Land’. Maar dat vinden we erg saai. Al is even zitten niet echt vervelend. In eerste instantie is het een soort darkride, maar daarna vaar je door de kassen met groentes. Het gaat allemaal zo traaaaaag.

IMG_20170619_142035679

IMG_20170619_142038501

Als we weer naar buiten willen lopen, komt het weer met bakken uit de hemel. Goed, we blijven dan nog maar even ‘in the land’ rondhangen en komen uit bij The Circle of Life met Timon en Pumba. Uiteraard ook weer heel educatief, maar vooral erg natuur verantwoord. Wees goed voor onze planet Aarde, want we hebben er maar één. We hebben beide enorme moeite om de ogen open te houden en vinden het dan ook erg jammer als het alweer afgelopen is. Dat betekent dat we weer op moeten staan en actie moeten ondernemen. Buiten lijkt het weer wat opgeklaard, al blijft het nog wel wat druppelen.

We lopen naar de overkant. Naar de oostkant van Future World. Hier heb je namelijk Test Track. Volgens de app zou hij storing hebben, maar aan het geluid van de razende auto’s te horen, doet hij het gewoon.

IMG_3189

We vragen na wat de wachttijd is, aangezien de schermpjes boven de ingang het niet doen. Dit blijkt 20 minuten te zijn. Prima. Als we net vijf minuten aan het wachten zijn, wordt er omgeroepen dat er weer een storing is. Jahee…  We worden allemaal geacht om de rij te verlaten. Goed, wat gaan we dan doen? Dan maar naar Ellen’s Energie Adventure. Een attractie wat zo’n 45 mins duurt. Dat lijkt ons eigenlijk wel wat. Even 45 minuten rust.

Eerst krijg je een filmpje te zien waar Ellen de Generis vertelt over haar ‘nachtmerrie’ wat haar gedachten over energiebesparing heeft doen veranderen. Daarna mogen we in een soort van grote rijdende kar stappen en worden we meegevoerd door haar droom, met te beginnen bij de dinosaurussen om vervolgens uit te komen bij de vraag der vragen: Wat voor soort power raakt nooit op. Nou? Vertel het maar: Brain Power!

IMG_20170619_155223103

Dan is ons plan om richting World Showcase te gaan. Een gedeelte van Epcot wat opgedeeld is in verschillende landen. Elk land heeft eten en/of drinken uit dat bepaald soort land. Wij zijn vooral geïnteresseerd in Duitsland. Bedoel, Oktoberfest. Moet ik nog meer zeggen? Maar als we drie stappen van Ellen zijn gelopen, begint het ineens weer enorm te regenen. We vluchten het winkeltje in en bekijken bij de ingang, met nog tientallen andere, hoe Epcot veranderd in een enorm nat geheel. Aan de lucht te zien gaat het voorlopig ook nog niet veranderen.

Na een minuut of tien lijkt het weer wat rustiger met de regen, maar het blijft druppen en de lucht blijft nog steeds even grijs. Toch besluiten we om maar richting Duitsland te lopen. Het is alleen wel uitkijken geblazen nu met lopen. Het is vrij glad en de zolen van mijn schoenen hebben ook geen echte grip meer. Ik lig tot drie keer toe bijna op m’n snufferd. Eenmaal aangekomen bij Duitsland nemen we een König Ludwig Weissbier en daarbij ook nog een Frankfurter voor mij en een Bratwurst voor Martijn. Een late lunch, noemen we het maar. Aangezien het toch alweer 16.00 uur is.

IMG_3200

Na een half uur lopen we naar Noorwegen, aangezien onze fastpass van Frozen Ever After bijna ingaat. Om vervolgens te bedenken dat we wellicht het leuke shirtje, wat we iemand hebben zien dragen, van een Amerikaanse vlag wellicht in het Amerikaanse gedeelte te koop is. We draaien weer om, want Amerika ligt vrijwel naast Duitsland. En ja, we vinden het shirtje daar. Ook Martijn vindt daar een mooi shirtje van een silhouet van Mickey en de Amerikaanse vlag.

Na onze aankopen, lopen we weer terug naar Noorwegen. Inmiddels zijn onze Fastpassen ingegaan. Gelukkig dat we niet in de rij hoeven te staan, aangezien het zo’n 80 minuten wachten is. Ook hier varen we met een bootje en kom je langs verschillende passages van de film Frozen. Echt werkelijk prachtig gemaakt!

IMG_20170619_180840940_cr

IMG_20170619_181023729_cr

IMG_20170619_181240017_cr

We besluiten dat het wel genoeg Epcot is geweest voor vandaag. We kijken nog snel even of Test Track het weer doet, maar helaas… De planning is om richting Animal Kingdom te gaan. We willen Pandora graag in het donker zien.

We besluiten dit keer om niet met het trammetje naar de auto te gaan, maar gewoon te lopen. Het blijkt inderdaad écht een kippeneindje te zijn. We rijden naar Animal Kingdom en daar moeten we de auto juist ver weg van de opstapplaats van het trammetje parkeren. Vanaf die kant van de parkeerplaats kun je inderdaad ook net zo goed lopen. Inmiddels is het toch droog geworden, dus waarom niet. Het is nog niet donker, maar we lopen al wel richting Pandora. De wachttijd voor de Avatar Flight is 90 minuten. Mooi lang genoeg om de tijd te overbruggen voordat het donker wordt. De wachtrij zelf is ook prachtig. Dat zie je niet als je via de Fastpass ingang gaat.

IMG_3214

IMG_3215

IMG_3216

IMG_3217

IMG_3220

IMG_3222

IMG_3223

IMG_3226

IMG_3227

IMG_3228

IMG_3233

Maar na 45 minuten zijn we al aan de beurt. We vermoeden dat de tijd die ze voor bij de attractie neerzetten wellicht wat overdreven is, zodat het een populaire attractie lijkt. Ofzo?

Ook deze tweede keer is hij weer prachtig. Nu ik weet wat te verwachten, kan ik er ook veel meer van genieten. Al moet ik nog steeds mijn tranen wegslikken. En gelukkig lukt dat me nu wel. Het lijkt allemaal zo echt, en dat terwijl geheel Avatar natuurlijk een verzinsel is. Het lijkt gewoon écht alsof je vliegt door Pandora.

Als we buiten komen, zien we dat het wel al wat begint te schemeren, maar nog niet alle lichtjes zijn aan.

We besluiten om bij Satu’li Canteen een hapje te eten. Het smaakt echt super lekker. Fast Food at Themeparks, eat your heart out!

IMG_3241

IMG_3250

Inmiddels is het buiten wél donker geworden en Pandora is echt ‘sprookjesbos twee-punt-nul’ geworden. Wat zeg ik, misschien wel drie-punt-nul! Wauw! Het zijn eigenlijk een paar simpele lampjes en wat black-light, maar de uitwerking is werkelijk prachtig.  We lopen wat rondjes en genieten enorm.

DSC_8754

DSC_8761

DSC_8767

DSC_8801

DSC_8806

Rond een uur of 10 lopen we weer terug naar de uitgang en zien dan dat er op de grote boom van Animal Kingdom ook nog een soort van voorstelling afgespeeld wordt. Glow 2.0 🙂

DSC_8845_cr

Tja, videomapping is in tegenwoordig. Rond half 11 zijn we terug bij de auto en rijden we naar de villa. Dat wordt weer laat een verslagje tikken. Maar aan de andere kant: morgen hebben we helemaal niets op de planning. Ofja, ik had iets van Kellypark in gedachten, maar we moeten even kijken wat het weer doet. Wellicht blijven we gewoon bij de villa wat chillen, of gaan we in de middag wat Outlet shoppen. Het zal in ieder geval niet vroeg dag zijn voor ons, dus is het ook niet erg dat het tikken voor de blog wat langer duurt.

Gereden miles: 41 (66 km)
Weertype: bewolkt en regenachtig
Aantal stappen: 21.083

Geplaatst in Blog | 6 reacties

Dag 24: Animal Kingdom

Vandaag is het weer vroeg dag. Onze eerste Fastpass gaat in vanaf 9.15 uur bij de safari. We kleden ons aan, drinken ons ontbijtje en zijn dan om half 9 onderweg naar Animal Kingdom. Het is zondag, dus we gokken op geen file op de I-4 en we blijken inderdaad gelijk te hebben. Toch fijn dat het zo door rijdt. 

DSC_8301

We parkeren de auto bij Dinosaur en niet veel later kunnen we plaatsnemen in de shuttle welke ons naar de ingang brengt. Eerst door de bagagecheck en daarna meteen door de toegangspoortjes met onze Magic Bands.

AK_ENTR_20170618_402981308675

We worden door één van de medewerkers staande gehouden en ze vraagt of ze ons wat mag vragen over ons bezoek. Prima. Een tiental vragen later lopen we verder.

DSC_8305

Als eerste uiteraard door naar Afrika, naar Kilimanjaro Safaris. De rij voor de normale ingang is ook niet echt lang. Sterker nog, als wij met onze Fastpassen vrijwel meteen in mogen stappen, zien we dat de normale rij eigenlijk ook door kan lopen. 

We zien vrij veel dieren tijdens de safari. Het is alleen jammer dat onze chauffeuse er zo door heen racet. Ik kan bijna nergens een normale foto maken. We schudden steeds van links naar rechts en weer terug.

DSC_8333

DSC_8376

DSC_8396

DSC_8399

DSC_8410

DSC_8417

Na de safari lopen we de Gorilla Falls Exploration Trail en komen meer dan alleen een paar gorilla’s tegen. Het weer is weer prima. Alhoewel, onze kleding plakt echt aan  alle kanten aan ons lichaam. Nooit eerder hebben we gemerkt dat het zo vochtig kan zijn hier in Florida. De afgelopen dagen waren warm, maar niet super vochtig. Nu valt het echt op. Getverderrie zeg. Het zweet gutst gewoon van ons af. 

DSC_8489

DSC_8494

Na de trail besluiten we wat schaduw op te zoeken en vooral wat koffie te gaan scoren. We zijn nog niet helemaal wakker. Zelfs niet na het geschud tijdens de safari. Bij Kusafiri Coffie bestellen we een cappuccino en een cinnamon roll. Als Martijn in de rij staat om het af te halen, ontdek ik dat mijn telefoon weg is. Uh, hoe kan dat nou weer? Hij zit niet in mijn zak en ook niet in de tas. Oh nee toch? Niet verloren onderweg? Iets wat paniekerig loop ik naar Martijn: “mijn telefoon is weg!” Martijn zucht en kijkt me hoofdschuddend aan. Hij heeft gelijk, dit is ook echt weer iets voor mij. Uiteraard raak ik mijn telefoon kwijt. Maar dan ineens bedenk ik me: wacht eens, heb ik die vanochtend niet uit mijn zak gehaald en naast me in de auto gelegd? Ja, dat heb ik! Ja toch? 

Martijn stelt voor om rustig de kop koffie op te drinken en van onze kaneelbroodje te genieten. En dat we daarna dan maar weer via de uitgang naar de auto gaan. Mocht hij daar niet liggen, dán gaan we verder panieken.

IMG_3150

Als we na een minuut of tien naar de uitgang lopen, ben ik er eigenlijk zeker van dat hij in de auto ligt. Hoe dom kan ik zijn zeg. Hoezo laat je je telefoon in de auto liggen. We zijn nu toch al zeker anderhalf uur van de auto vertrokken. Blijkbaar ben ik dan toch niet zo verslaafd aan dat ding als ik dacht. Bedoel, ik kom pas na anderhalf uur er achter dat ik mijn telefoon niet bij me heb. 

Als we via de uitgang en de shuttle weer bij de auto staan, zie ik mijn telefoon inderdaad liggen. Yeuh! We zijn weer herenigd.

IMG_3156

Eenmaal weer terug in het park lopen we naar Dinosaur in Dinoland. Echter zien we dat de musical Nemo in een goed twintig minuten begint. Oeh, dat betekent heerlijk in de airco zitten. Ja, laten we dat doen! We moeten een vijftal minuten nog buiten wachten en dan mogen we naar binnen. Oh echt he, dát is lekker! We nemen plaats op een bankje aan de trap. Zo kan ik mooi, zonder iemand voor me, naar het podium kijken. Niet lang nadat wij zitten, komt er een gezin naast ons plaatsnemen. Echter, de kleinste dochter van hun (ik schat een jaar of drie) komt echt heel erg dicht tegen Martijn aan zitten. Martijn kijkt me echt zo aan van ‘ehm, personal space, ooit van gehoord?’ Als het kind even van het bankje af gaat, ziet Martijn kans om wat op te schuiven. Tot ongenoegen van het kind, want nu kan ze niet meer zitten. Met een pruillipje kijkt ze ons aan. Ja sorry schat, vraag maar aan je ouders of zij wat op willen schuiven. Want dat kunnen ze namelijk nog gemakkelijk. En gelukkig geven ze daar gehoor aan. Fijn, iets wat ruimte. 

Dan begint de musical van echt top kwaliteit. Heerlijke liedjes. Maar blijkbaar gaat het af en toe toch nog wel te hard of is het te eng. Tot drie keer toe horen we kinds huilen. Of wellicht zijn ze moe, of hebben honger. Dat kan natuurlijk ook. 

DSC_8519

DSC_8540

DSC_8546

DSC_8549

DSC_8557

DSC_8590

Als de musical afgelopen is, lopen we weer terug de plakkerige hitte in naar Dinosaur. We mogen vrijwel meteen doorlopen naar de voorshow. Jammer dat deze er tussen zit, anders zaten we vast al binnen vijf minuten in ‘de auto’. We besluiten dan ook om Dinosaur voor een tweede keer te doen. We doen er iets langer over, maar het mag geen naam hebben. 

DSC_8642

IMG_3159

AK_DINOSAURRIDE_20170618_8059793266

Na Dinosaur lopen we naar Pandora. Het nieuwe gebied van Animal Kingdom wat sinds 27 mei geopend is. Deze zit op de plek waar vroeger Camp Mickey Minnie was gevestigd. De show van de Lion King, wat dus in Camp Mickey Minnie zat, is op zijn beurt weer verplaatst naar een nieuw gebouw naast de safari. We lopen Pandora in en zien meteen echt een prachtig gebied. De rotsen, de planten, het water… alles is af. Omdat we voor Avatar Flight of Passage een Fastpass hebben tegen de avond, besluiten we deze nu over te slaan. De wachttijd voor Avatar neemt ook al snel toe. 

DSC_8651

DSC_8655

DSC_8664

DSC_8668

DSC_8670

AK_PANDORAROVER_20170618_402995134662

Naast Avatar Flight ligt Na’vi River Journey. Hiervoor hebben we geen Fastpass. De wachttijd bedraagt 65 minuten, volgens het bord. Naja ach, dan doen we dat maar. We willen hem tenslotte toch doen. Gelukkig staan we overdekt en niet pal in de zon. We bedenken ons meteen dat het wellicht handig is om een restaurant voor vanavond te reserveren. We willen tenslotte Pandora ook nog in het donker bekijken en dat is pas vanaf 21.00 uur. Dat betekent dus eten in het park en aangezien we niet aangewezen willen zijn op het pretpark-fastfood, bekijken we in de Disney App naar de mogelijkheden om een restaurant te reserveren. Drie stuks zijn nog rond 19.00 uur beschikbaar. Maar twee daarvan zijn wel erg aan de dure kant. Een biefstuk wat boven de 30 dollar kost is echt wel iets boven ons budget. We reserveren bij Yak & Yeti, waar we zien dat ze Chicken Masala op het menu hebben, voor nog onder de 20 dollar. Klinkt goed.

Na een minuut of 50 wachten, mogen we plaatsnemen in een bootje en varen we door de prachtige wereld van Avatar. Echt ontzettend mooi gemaakt. Droomvlucht in de Efteling is er niets bij. Maar we vinden hem vrij kort. En de herhalingsfactor is te laat om wederom een uur in de rij te staan. Mocht hij korter dan een half uur zijn, dan zouden we het zeker overwegen. Maar meer dan een half uur wachten vinden we het niet waard. Hoe mooi hij ook is. 

Daarna lopen we nog wat door het gebied en zien we dat Satu’li Canteen eigenlijk ook best lekker eten verkoopt. En dat voor de helft wat ze bij Yak & Yeti hebben. Oef, toch maar die reservering cancelen dan maar? Hm, we denken er nog even over na. 

Inmiddels is het bijna tijd voor onze tweede Fastpass. Deze hebben we voor Expeditie Everest. Weer helemaal aan de andere kant van het park. Rustig lopen we die kant op, maar ergens onderweg begint het te regenen. Tuurlijk joh, dat zijn we inmiddels wel gewend. Al kwam de regen gister pas om 18.00 uur. Wat een geluk hebben we dan toch gehad he, dat we op een zwemdag de regen pas laat hadden. Gelukkig regent het niet hard en hoeven we niet te schuilen. Al twijfelen we wel of we de achtbaan nu wel moeten doen. We nemen wel plaats in de rij, maar als we bijna aan de beurt zijn, besluiten we toch nog wat mensen voor te laten. Uiteindelijk na vijf minuten wachten besluiten we om toch maar wel de achtbaan in de regen te doen. Wellicht geeft het wat verkoeling? 

DSC_8687

AK_EXPEDITIONEVERESTRIDE_20170618_8059936109

Het regent nog altijd niet erg hard, dus erg vervelend is het niet. De baan zelf blijft gewoon top. Na Expeditie Everest besluiten we inderdaad Yak & Yeti te cancelen. Maar wat is dat nou? De app geeft aan dat we naar het restaurant moeten bellen, omdat het te dicht bij de reserveringstijd ligt. Nou zeg,  de gereserveerde tijd is 19.00 uur en het is nog maar 16.00 uur. Dat is wel een ruime ‘te dicht bij de reserveringstijd’. We lopen naar het restaurant en kunnen zonder problemen de reservering cancelen. 

Dan bedenken we wat we nog kunnen doen in het park. Onze derde Fastpass, voor Avatar, is pas vanaf 18.00 uur geldig. En eigenlijk hebben we niet zoveel meer op het programma staan. De Kali River hadden we nog wel willen doen, maar nu het weer wat omgeslagen is, slaan we hem maar over. Tja, moeten we onze tijd maar doden met wat bier, ofzo… 

Met een beker Blue Moon bekijken we de plattegrond. Wat kunnen we nu nog gaan doen? It’s Tough  to be a bug willen we nog doen en wellicht, als het niet te druk is, ook de rechter baan van Primeval. De linkerbaan hebben we al gehad en voor onze coastercounter telt de rechterkant ook als een extra count. Eerst Primeval dan maar. Uit mijn eerdere verslag (2011) lees ik dat we de baan eigenlijk best oké vinden. Het is namelijk een kermisbaan (muistype) en dat vinden we normaliter niet zulke fijne banen. 

Na een minuut of twintig wachten, nemen we plaats. En meteen weten we weer waarom we dit soort banen niets vinden. Hij is abrupt in de bochten en totaal niet subtiel. Hoezo vonden we dit in 2011 nog wel oké? Anyway, we hebben hem nu zowel links als rechts gehad. Nooit meer instappen dus. Genoteerd Lin en Tijn? Check!

DSC_8703

Daarna lopen we naar de 4D van de insecten. Het is behoorlijk lang geleden dat we de film hebben gezien. In 2015 zijn we in Disney Anaheim geweest, maar daar draaiden ze op dat moment tijdelijk ten behoeve van promotie een film over Antz. Totaal niet leuk. Deze film over de insecten is wel erg leuk. De wespensteek in de rug kunnen we nog goed herinneren, dus we zitten vooral niet met onze rug tegen de leuning. Als de wespensteek komt horen we iedereen gillen. Mooi, hebben we die weer  mooi gemist. Die steek in de rug voelt namelijk totaal niet prettig. 

Via de winkeltjes lopen we langzaamaan naar Pandora terug. Inmiddels hebben we ook besloten om niet tot laat in de avond te blijven en dat we na Avatar Flight lekker buiten Disney ergens wat gaan eten en dan terug naar de villa. Pandora in de avond komt van de week nog wel. 

We gaan in de rij staan voor Avatar Flight met onze Fastpassen. Uiteindelijk moeten we toch nog een minuut of tien wachten. De normale rij bedraagt overigens 90 minuten, dus we zijn erg blij met onze Fastpassen. Voordat we de echte attractie gaan beleven, komen we eerst nog door twee kamers. Eerst wordt je aan een Avatar gelinkt om vervolgens ook uitleg te krijgen hoe je op je ‘avatar’ moet stappen. Dan, in de derde kamer, mogen we plaats nemen op een soort van omgekeerde stoel. Voor de kenners onder ons: het is hetzelfde systeem als bij de boosterbike in Toverland. De 3D brillen moeten op en daar gaan we. 

Mijn mond staat echt een halve meter open van verbazing. Wat is dit prachtig gemaakt! Het is een simulator effect, maar dan werkelijk zó goed uitgevoerd. Bij je benen voel je iets op-en-neer gaan, alsof je de Banshee waarop je zit voelt ademen. Het effect is echt zo echt. Ik voel wat tranen in mijn ooghoeken. Ik probeer ze tegen te houden, maar dat lukt niet. Ik ben echt zo ontroerd door deze ervaring. Ik kan me niet meer herinneren dat ik ooit zo emotioneel ben geworden van een attractie. Ja, van de vuurwerkshow Wishes, maar dat is geen attractie. Nee, volgens mij ben ik nog nooit zo geraakt geweest door een attractie. Met veel moeite lukt het Martijn om zijn emotie wel onder controle te krijgen, al hoor ik aan zijn stem dat ook hij echt geraakt is. We raken er gewoon niet over uitgepraat. Dit is gewoon niet uit te leggen. Dit is gewoon echt f*cking briljant gemaakt. Hoe ‘saai’ we de boottocht vonden, hoe geweldig we deze ‘vlucht’ vinden. Zo blij dat we eerst die andere attractie hebben gedaan. Eigenlijk zouden we hem best nog een keer willen doen. Maar dat doen we dan wellicht de keer dat we Pandora nog ’s avonds gaan bekijken. Voor nu willen we eigenlijk ergens snel wat gaan eten, zodat we lekker vroeg in de villa zijn. 

We lopen richting de uitgang en bedenken dan waar we zullen gaan eten. Chili’s lijkt ons een prima plan. Dat is vrij dicht bij onze villa en dat is een keten die we nog nooit geprobeerd hebben, maar waarvan we steeds heerlijke reclame van op TV zien. In eerste instantie denken we eigenlijk dat dit een fastfood restaurant is met Mexicaanse gerechten, maar dit blijkt niet het geval te zijn. Het is gewoon een restaurant a la Dennys, TGI Fridays of Applebees. Maar dan inderdaad ook Mexicaanse gerechten erbij. Als we binnen lopen, zien we al meteen dat het super druk is. Toch maar naar de buren dan maar? Naar BJ Brewhouse? Maarja, daar zijn we eerder deze vakantie al eens geweest (goed bevallen), maar willen graag Chili’s proberen. De wachttijd bedraagt 30 tot 45 minuten. We krijgen een pieper mee en we bekijken alvast het menu. Het ziet er erg goed uit allemaal. Ik twijfel even of ik voor de ‘light’ versie ga of gewoon mezelf laat gaan. Ik kies uiteindelijk voor het laatste 😉 

Na een half uur mogen we plaatsnemen. We kiezen beide voor een Ultimate Smokehouse Combo. Beide met ribs en worstjes, maar Martijn kiest er een stuk kippenborst bij en ik ga voor de kip met een korstje. Het duurt alleen behoorlijk lang voordat we het eten uiteindelijk voor ons neus hebben. Ja, het is druk… Maar het duurt wel érg lang allemaal. Eén van de serveersters klaagt dan ook tegen haar collega dat ze zo weinig fooi krijgt. Ze doet alles zo goed, niets doet ze fout en toch nog zo weinig fooi. Dan blijkt uiteindelijk dat drukte toch de das om doet om de bediening. Hoe hard je ook je best doet, de klant wil uiteindelijk snel het eten hebben. 

IMG_3176

IMG_3177

Het eten zelf smaakt, zoals verwacht eigenlijk, gewoon prima. De ribs zijn lekker mals. Het is alleen toch wel te veel om het gehele bord leeg te krijgen. Een toetje past er dus ook echt niet meer bij. 

Dan rijden we naar onze villa. Inmiddels is het, doordat het zo lang duurde bij Chili’s, buiten weer donker geworden. Toch maar weer terug naar Disney dan? Naar Pandora? Nah, laten we dat maar niet doen. Gewoon lekker naar huis, biertje erbij en verslag tikken 🙂 

Gereden miles: 31 (50 km)
Weertype: warm en vochtig
Aantal stappen: 19750

Geplaatst in Blog | 7 reacties

Dag 23: Typhoon Lagoon

Wat is dat toch heerlijk, een ochtendje uitslapen! Pas om half 10 worden we wakker door de wekker. Ja, ik heb de wekker uiteindelijk toch maar gezet. In eerste instantie wilde ik dit niet doen, maar dan zul je zien dat we een gat in de dag slapen en dát is nou ook weer niet de bedoeling.

Buiten is het prachtig weer en het zonnetje schijnt volop op ons zwembad. Tijd om wederom een duik te nemen. Dit voelt zoveel beter als gisteren in de bewolking. Wat een heerlijkheid.

IMG_20170617_174650320

Uiteindelijk gaan we pas om 13.00 uur op weg naar Typhoon Lagoon. Ofwel, we zetten het zwemmen gewoon daar voort. We hebben tenslotte niet voor niets de ‘extra’ optie op onze Disney Tickets genomen. Ergens zijn we wel een beetje bang dat we te laat zijn. De twee dagen ervoor begonnen de donkere wolken en uiteindelijk regen rond 15.00 uur. Dat zou betekenen dat we nu nog maar twee uur hebben.

Als we de parkeerplaats bij Typhoon oprijden, worden we begeleid naar plaatsen op het gras. Blijkbaar zijn alle parkeerplaatsen op het beton helemaal vol. Oef, dat betekent dus ook dat het gezellig druk is in het park.

IMG_3120

IMG_3122

Als eerste lopen we naar de kluisjes, want we willen natuurlijk niet al onze kostbare spullen onbeheerd achterlaten bij het ligbedje. We betalen @@@ voor de kleinste maat en kleden onszelf dan om. Oeh, waarom heb ik ook alweer niet mijn slippers meteen uit het kluisje meegenomen naar de kleedhokken? Wat is het beton toch heet aan je voeten! Snel haal ik de slippers dus ook uit het kluisje. Daarna gaan we op zoek naar wat ligbedden. Dat zal nog niet zo gemakkelijk zijn in deze drukte. Maar het gaat onverwachts sneller dan gedacht. Toevallig zien we twee mensen de spullen weer bij elkaar rapen. Net als ze weg zijn, converseren we de twee bedden en horen we een dame iets verderop zeggen: oh, net te laat (in het Engels dan 😉 ). De vrouw van het weggaand echtpaar vroeg nog aan de dame of zij wellicht erop wilde zitten, omdat ze in de schaduw zijn. Maar ze bedankte haar daarvoor. Net toen wij onze spullen erop legden, hoorden we de vrouw tegen haar man dus zeggen dat hij te laat is. Blijkbaar wilde haar man wél in de schaduw liggen. Ja jammer hoor, moet je maar wat assertiever zijn.

Vervolgens bedenken we wat we als eerste willen gaan doen. Maar dat is eigenlijk niet eens zo’n moeilijke vraag. Traditie getrouw beginnen we eerst met een rondje dobberen in de Lazy River. Het is alleen even zoeken waar we het water in kunnen om vervolgens de volgende uitdaging aan te gaan: het scoren van een band. Maar ook dit gaat eigenlijk best vlotjes. Daarna is het eigenlijk alleen nog maar genieten. Echt, wat een zaligheid.

GOPR1150

We dobberen een rondje en gaan daarna naar het grote bad waar om de drie á vier minuten een grote golf wordt losgelaten. Oh, dat blijft toch eigenlijk het mooiste van dit zwempark. Die grote golf. Je hoort ‘whoes’, ziet de grote golf en je hoort ineens iedereen gillen. Echt een prachtig gezicht. In eerste instantie blijven we nog wat aan de kant staan kijken, maar als snel besluit ik om wat naar achteren te zwemmen omdat ik ook een paar keer de grote golf wil meemaken. Martijn blijft wat aan de kant staan. Hij heeft de Go-Pro mee en wil er wat mee filmen.

Na een minuut of tien ben ik wel klaar met de golven. Het lijkt wel topsport joh. Iets verder naar achteren is het een meter of 1.80 en daar kan ik dus niet meer staan. Er staat een FotoPass mevrouw langs de kant die mooi vast kan leggen hoe bruin we al zijn Glimlach

WDWRESORTSANDMORE_TYPOOLCTR_20170617_8059310278_cr

Helemaal uitgeput zoek ik Martijn weer op en dan lopen we naar Crush ‘n’ Gusher. Een soort glijbaan waarbij je met een band vanaf gaat, maar ook steeds weer met spuitend water wordt afgevuurd. Super leuk!

We doen hem twee keer. Eerst de Bananas- en daarna de Pinapple-baan. Eigenlijk willen we de Coconut-baan ook nog doen, maar het wordt ineens wel erg druk. Tien minuten wachten vonden we nog wel acceptabel, maar nu lijkt het eerder op twintig minuten.

We besluiten dat het wel weer eens tijd is voor wat bier. Achter bij onze bedjes hebben ze wat bier op tap voor 9 dollar (oef, weer heerlijk aan de prijs) en vier kleine glaasjes van 5 oz voor 13 dollar. Wellicht kunnen we dan 2×2 smaken doen. Dan hebben we ieder dus 10 oz. Nu alleen nog even vragen hoeveel oz er in een beker van 9 dollar gaat. Dan weet je of de 10 oz voor 6,50 dollar een beter optie is.

We vragen de bardame hoeveel oz een normaal biertje van de tap is. Maar ze kijkt ons echt aan alsof we een niet begrijpbare vraag stellen. Ze pakt de plastic beker erbij en zegt ‘zo groot’. Nee, schat, we bedoelen hoeveel oz het is. Maar ze weet het niet. Ze vraagt het nog na aan haar collega, maar ook zij heeft geen idee hoeveel oz er in het plastic bekertje gaat. Zucht. Hoezo weet je niet hoeveel bier je aan je klanten schenkt? Dus,… we lopen maar weer verder. We moeten tenslotte toch nog eerst de portemonnee ophalen bij het kluisje.

Vanuit daar lopen we weer wat verder en komen uit waar ze ook meteen wat eten verkopen. Ach, laten we meteen een wrap met wat kip erbij nemen. We genieten heerlijk van onze Sam Adams Summer Ale. Al gaat deze toch wel in raptempo naar binnen. Oeh, ineens 18 dollar weggezopen. Het was blijkbaar nodig 😉

GOPR0844

Na de lunch lopen we nog een rondje door het park en bij een winkeltje zie ik een leuk rokje hangen om ook mee te zwemmen. Eigenlijk ben ik daar al een tijdje naar op zoek. Ik pas hem en het staat ook nog eens erg mooi bij m’n badpak. Maar als ik de prijs ervan zie, proest ik het uit: 58 dollar!!! In nog geen 100 jaar! Zo duur was mijn badpak nog geen eens. En die heb ik bij de Hunkemöller  gekocht, dus ook nog geeneens zo goedkoop naar mijn idee. Snel maar weer verder. Wellicht hebben ze van die zwemrokjes bij één van de vele ‘zutshops’ langs de 192. Maar 58 dollar ga ik er écht niet aan uitgeven.

Als we rond zijn geweest en de portemonnee weer opgeruimd hebben, besluiten we om nog maar eens een rondje te gaan dobberen.

Maar het worden er uiteindelijk twee. Echt, wat is dat toch heerlijk. We worden er helemaal zen van.

We hebben alleen totaal geen idee van de tijd, dus vragen we een lifeguard welke langs de ‘river’ staat hoe laat het is. Het blijkt 17.34 uur te zijn. Hm, laten we dan langzaamaan maar eens een einde er aan breien. Net nadat we dit besluit hebben genomen, zien we in de verte weer donkere wolken opdoemen.

Snel halen we onze spullen op uit het kluisje en kleden ons dan om. We zoeken nog even op het internet het adres van Logan’s op. Dit restaurant staat al een tijdje op ons lijstje om heen te gaan. Nog nooit geweest, maar ze schijnen hier ook heerlijke steaks te hebben. Iets na 6-en verlaten we het park en zien we bliksem en niet veel later volgt ook de donder. Het park sluit officieel om 19.00 uur, maar we verwachten dat dit nu wel iets eerder dicht gaat, met onweer in de lucht. We zijn dus mooi op tijd vertrokken. Het zal nu wel druk zijn bij de kleedhokken.

Bij de uitgang worden we ook weer op de foto gezet. Handig hoor dat PhotoPass!

WDWRESORTSANDMORE_TYGATOR_20170617_8059462723

We rijden naar Logan’s op de 192, schuin tegenover Old Town. Oorspronkelijk stond ook het plan om daar vanavond heen te gaan, omdat ze daar een nieuwe achtbaan hebben. Maar deze blijkt aanstaande vrijdag pas open te gaan. Dat is dus nog nét op tijd voor ons. We vertrekken zaterdag namelijk weer naar huis.

IMG_3123

Martijn bestelt een Corona en de Onion Brewski Sirloin. Ik ga voor een Blue Moon en The Logan met Smoky Chipotle & Blue Cheese crumbles. Vervolgens komt de serveerster met een enorm groot glas bier. Aangezien ik op het menu zie dat ze drie maten hebben, wil ik eigenlijk wel weten wat voor maat ik heb. Bedoel, ze heeft niet eens gevraagd naar de maat welke ik wil. Als ze ons de grootste geeft is dat natuurlijk lekker cashen voor dr. Niet echt netjes.

Ze heeft me inderdaad de grootste gegeven. Maar er zit maar 1 dollar verschil in tussen de grootste en de middelgrote, namelijk 4,99 of 5,99. Martijn en ik roepen beide tegelijk: ohhhhwww. Dat vinden we natuurlijk geen probleem. We geven aan dat we vanmiddag bij Disney zo’n 9 dollar hebben betaald voor een kleinere maat dan dit. En ze geeft, heel terecht, ook aan ‘tja, that’s Disney he’. So true 🙂

IMG_20170618_010524876

IMG_3134

IMG_3138

Het eten smaakt heerlijk. En als we weer terug zijn bij de auto, zien we dat het enorm geregend heeft. Mooi, hebben we dat mooi gemist. We lopen naar het winkeltje ernaast, maar zien geen zwemkleding. Dan pakken we de auto en rijden we naar de souvenirswinkel tegenover. Maar ook hier hebben ze niet wat ik bedoel. Wellicht iets verderop dan, bij ‘The Wizard’. In onze herinnering een enorm grote souvenirswinkel. Maar ook hier. Niets…

Aangezien we hier om de hoek bij de Walmart zijn (ik rijd er dus ook gewoon zónder navigatie heen. Dit was onze ‘thuis walmart’ afgelopen januari), besluiten we om meteen maar de boodschappen mee te nemen welke ik op mijn lijstje heb staan om mee naar huis te nemen. Voor mijn collega wat slaappillen, voor mijn Amerikaforum vriendin wat geneesmiddelen voor de kids en voor onszelf heerlijke blue cheese dressing voor op de salade. Hier zie ik wél een leuk zwemrokje hangen. En dat voor 14,99 dollar. Kijk, nou praten we ergens over.

Als we weer terug bij de auto komen, is het inmiddels hartstikke donker geworden. Oef, is ons relaxte dagje toch nog laat geworden. Snel terug naar de villa, aangezien we ook nog een verslag ‘moeten’ tikken natuurlijk.

Morgen staat er weer een Disney park op de planning, namelijk Animal Kingdom. En daar kijken we énorm naar uit. Het nieuwe gedeelte Pandora van de film Avatar is nu een week of drie open. Het zal wel druk zijn, vermoeden we, maar daar bijten we onszelf dan maar even doorheen.

Gereden miles: 44 (71 km)
Weertype: zonnig en nat
Aantal stappen: 6.793 (ja uhm, in feite natuurlijk veel meer – de fitbit is niet waterdicht, dus heeft de hele dag niet om mijn pols gezeten 😉 )

Geplaatst in Blog | 13 reacties

Dag 22: Hollywood Studios

Vanochtend worden we een half uur later dan gisteren gewekt door de wekker, maar echt wakker zijn we niet. Is ook wel een beetje ons eigen schuld. Moeten we maar niet tot 1.00 uur Friends kijken op TV.

We ontbijten snel en zijn dan 9-en wederom op weg naar Disney World. Ditmaal gaan we naar Hollywood Studios (ofwel, voorheen MGM Studios – Maar deze naam wordt sinds januari 2008 niet meer gebruikt). Onze eerste Fastpass is bij Toy Story Mania tussen 10.00 uur en 11.00 uur. Als we het Disney terrein weer oprijden, rijden we in eerste instantie verkeerd. Afslag gemist. Maar gelukkig kun je een afslag verder ook gewoon naar de Studios. De hotelgasten van Disney zullen tenslotte ook vanaf de andere kant het parkeerterrein op moeten.

DSC_8010

DSC_8018

De auto parkeren we bij Goofy en worden daarna met de trolley afgedropt bij de ingang. We pikken nog even snel een Photopass momentje mee en lopen dan het park in.

STUDIO_STDENTR2_20170616_402927518674

Ditmaal gaat alles vlekkeloos met onze Magic Bands. De Stormtroopers van Star Wars marcheren door de hoofdstraat en wij hobbelen er wat achteraan.

DSC_8035

DSC_8041

DSC_8075

Dan lopen we door naar Toy Story Mania, want onze fastpassen zijn inmiddels ingegaan. Normale wachttijd is ongeveer een half uur, maar wij zitten er na 5 minuten al in. Je wordt wel wakker van deze attractie zeg. Met een karretje en een 3D brilletje wordt je steeds naar verschillende kamers gereden. De bedoeling is dan dat je door middel van een trektouwtje wat aan een pistool vast zit, steeds bij de verschillende spellen in de kamers punten scoort. Spelletjes al borden kapot schieten of ringen om speelgoed gooien. Je wordt hier echt énorm fanatiek door, waardoor de spieren in jje bovenarmen echt pijn gaan doen. Maar daar komen we wel over heen. We willen tenslotte winnen! Helaas blijkt achteraf dat er geen foto genomen is, of dat je ergens je punten terug kunt kijken. Anders hadden we wel een foto van het scherm in het karretje gemaakt. We waren eigenlijk in de veronderstelling dat je dit na de attractie nog wel zou zien, maar helaas. Niet dus.

DSC_8089

We lopen weer terug naar het hoofdpleintje en gaan dan naar de Great Movie Ride. De borden geven aan dat dit maar een minuut of vijf wachten is. Maar als we bijna aan de beurt zijn, wordt er omgeroepen dat de attractie storing heeft. Ach joh, we staan binnen dus lekker cool en worden vermaakt met een enorm groot beeldscherm met stukjes uit klassieke films. Uiteindelijk stappen we pas na een half uur wachten in een grote kar.

DSC_8096

We worden rondgereden en komen in de verschillende kamers allerlei passages tegen van films. Dit wordt allemaal begeleid door een gids.

DSC_8101

DSC_8114

Op een gegeven moment komen we in een passage waar over en weer geschoten wordt. Een dame komt op en wil onze gids dood schieten. Oh man, wat slecht geacteerd. Onze gids gaat er vandoor en ‘het stuur’ wordt overgenomen door ‘the bad woman’. Maar dit duurt niet voor lang, want bij de passage van Indiana Jones neemt onze eigen gids weer wraak. Oh oh oh, wat doen ze het toch goed. Not. Ach joh, vermakelijk is het wel.

Na deze tour is het alweer tijd om naar de Tower of Terror te gaan, waar we onze tweede fastpassen gebruiken. We kunnen heerlijk meteen doorlopen. Wat blijft dit toch een top attractie! Je gaat om hoog en met een vaart ook weer naar beneden. Dit herhaalt zich een paar keer. Dat geeft zo’n heerlijk kriebelend gevoel in de buik 🙂

DSC_8141

 

IMG_3082

STUDIO_TOWEROFTERRORBRIDE_20170616_8058618841

Naast Tower of Terror ligt de achtbaan Rock ‘n’ Rollercoaster. We wachten hier ongeveer 20 minuten en stappen dan bijna achterin. In het voorfilmpje is te zien dat Aerosmith bezig is om een liedje op te nemen, maar de manager vertelt ze dat ze er vandoor moeten, naar een concert. Steven Tyler vraagt aan de manager of de mensen die toekijken, wij dus, mee mogen naar het concert. En dat wordt geregeld. Tof toch! We stappen in de limo, bijna helemaal achterin, en worden dan ‘afgevuurd’. Uiteindelijk komen we aan bij het concert 🙂

DSC_8166

IMG_3085

STUDIO_ROCKNRCOASTERRIDE_20170616_8058631366

Na de achtbaan hebben onze magen wat honger gekregen. Gelukkig heb ik twee repen van de Cambridge meegenomen, zodat we niet in het park hoeven te lunchen. Als we net in de schaduw zitten, iets na Aerosmith, zie ik dat de show van Beauty and the Beast binnen enkele minuten gaat beginnen. Als we dan toch even een pauze inlassen, kan dat net zo goed daar. We gaan ergens bovenaan op de tribune zitten en genieten dan van de prachtige show.

DSC_8204

IMG_3096

Een goed half uur later besluiten we dat het tijd is voor bier! Alleen het weer lijkt wat omgeslagen. Wederom verzamelen grijze wolken boven ons, maar láng niet zo donker als gisteren. We lopen naar Tune-In Lounge. Het is enorm druk binnen, maar dit komt vooral omdat naast het café het 50’s Prime Time Café zit, waar je uitgebreid kunt lunchen. Veel mensen wachten in de Tune-In om opgeroepen te worden voor een tafeltje.

Wij bestellen een Sam Adams Summer Ale en kijken wat rond voor een plaatsje. Gelukkig worden er net twee mensen omgeroepen dat er plek is in het restaurant, zodat wij plaats kunnen nemen op de twee vrijgekomen stoelen. Deze stoelen bevinden zich alleen wel exact midden in het café. Een beetje ongezellig, met allemaal mensen om ons heen. Na een goed tien minuten zien we twee mensen op staan welke op een kruk aan de bar zitten. Snel verplaatsen we onszelf daarheen. Dat is toch wel een stuk gezellig. Voor ons wordt ook steeds wat cocktails door de bartender gemixt. Leuk om te zien. Ze zien er echt uit als een plaatje.

IMG_20170616_203556501_HDR-cr

Als we onze Summer Ale op hebben, vraagt de bartender of we wellicht nog een biertje lusten. Tja ach, waarom ook niet. We zitten eigenlijk te lekker om weer verder te gaan in het park. We maken er gewoon een relaxt dagje van. We gaan verder met een Blue Moon en genieten hier heerlijk van. Ongeveer een uur later is het inmiddels tijd voor onze derde fastpass voor Star Tours. Met iets te veel alcohol in ons lijf gaan we naar de simulator. Als dat maar goed gaat…

DSC_8249

STUDIO_STUDIOARCH_20170616_402930541808

Tuurlijk gaat het goed 😉 Na Star Tours lopen we door naar Muppet Vision 3D. Na een minuut of tien mogen we de zaal in. Als de film in 3D net begonnen is, zie ik dat Martijn de voorstelling via de binnenkant van zijn ogen bekijkt. Ik tik hem nog wakker, maar nee… Hij valt gewoon wederom in slaap. Het is natuurlijk erg donker binnen en twee biertjes tikken ook wel hard aan. Ik wil eigenlijk ook wel mijn ogen dicht doen, maar ik vind de show net wat te leuk om mijn ogen te sluiten. Na de Muppets hebben we eigenlijk nog maar één attractie op onze planning staan: Voyage of the Little Mermaid. Ook al een show in het donker en uiteraard sluit Martijn zijn ogen hier ook weer. Het is maar goed dat we hierna niets meer op de planning hebben staan. We zijn gewoon te lui vandaag. Overigens lukt het de dame links van me ook niet om haar ogen open te houden. Zit ik dan, tussen twee slapende mensen.

IMG_20170616_161026785_cr

Na de kleine zeemeermin lopen we naar de uitgang, nemen de trolley weer terug naar de parkeerplaats en rijden dan weer richting de file. Net voordat we de I-4 op willen rijden, zien we dat er een file is. Het is iets na 5-en, dus de avondspits zal wel begonnen zijn. Wellicht in het vervolg toch maar de navigatie op ‘vermijd snelwegen’ instellen.

We besluiten dan ook om een afslag eerder van de snelweg te gaan en rijden dan naar de Publix voor een pakketje ‘Sam Adams, biertjes voor de zomer’. Een verzameling van zes verschillende zomerbiertjes.

SA_3_cr

Eenmaal terug in de villa gaan de badkleding meteen aan. Ondanks dat het er wat grijs uit ziet, warm is het wel. En we willen het zwembad toch eens uitproberen. De eerste stappen zijn echt te koud voor woorden. Maar ‘als je er eenmaal door heen bent, valt het allemaal best wel mee’. Echt lang houden we het zwemmen niet vol. Zonder een lekker warm zonnetje is het toch minder relaxt als gedacht. Dan maar met een biertje in de ligstoel opdrogen en begin ik alvast aan het verslag.

IMG_20170616_182343662

Martijn zoekt de foto’s uit en rond 19.00 uur krijgen we toch wel wat honger. We besluiten om naar Denny’s te rijden, wat iets verderop hier in de straat zit. Ik ga weer voor de Tilapia met avocado en Martijn neemt dit keer de Smoky Gouda Chicken & Broccoli Skillet. Het duurt iets te lang naar ons gevoel dat men het gerecht komt brengen. Dat zijn we niet gewend van een Denny’s. Maar wellicht komt dit omdat we inmiddels toch wel erge honger hebben gekregen. Als het eten voor ons staat, is het bordje dan ook in no-time leeg.

IMG_3100

IMG_3104

We rijden weer terug naar de villa. Lekker op tijd thuis vandaag. Hopelijk lukt het ons om ook nog eens op tijd te gaan slapen. Morgen hebben we een rustdagje en willen we gaan zwemmen bij Typhoon Lagoon. Maarja, dat ligt natuurlijk wel aan het weer of we daar zin in hebben. En anders gaan we boodschapjes doen, of naar een outlet. In ieder geval gaat de wekker niet op standje vroeg.

Gereden miles: 37 (59 km)
Weertype: warm
Aantal stappen: 10.830

Geplaatst in Blog | 6 reacties